นิสัยคน จากตัวเลขวันเกิดโดย จอห์น โรเบิร์ต พาวเวอร์

การทำนาย นิสัยจากตัวเลขเป็นตำราของฝรั่ง คิดขึ้นเพื่อให้เป็นแนวทำนายนิส ัยของคนที่เกิดในวันที่ต่างๆ โดยแบ่งเป็น 9 กลุ่มด้วยกัน วิธีการจัดกลุ่มก็ คือถ้าวันเกิดเป็นเลขหลักเด ียวอยู่แล้วก็ใช้ได้เลยส่วนผู้ท ี่เกิดตั้งแต่วันที่ 10-31 ก็ ต้องนำตัวเลขตัวหน้ากับตัวหล ังมาบวกกันให้เป็นเลขหลักเด ียวเช่น ถ้าเกิดวันที่ 25 ก็ต้องนำเลข 2 บวกกับเลข 5 จะได้เท่ากับ 7 เป็นต้น แล้วนำตัวเลขไปอ่านคำทำนายต ่อไปนี้ 1. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 1( ผู้ที่เกิดวันที่ 1, 10, 19, 28) เป็นผู้ต้องการมีชีวิตแบบ ' หมายเลขหนึ่ง ' คือไม่อยากเป็นรองใครมีภาววิส ัยเป็นผู้นำไม่ชอบเป็นผู ้ตามคนเลข 1 นี้จะไม่ค่อยชอบทำงาน ราชการชอบที่จะก่อร่างสร้างต ัวจากธุรกิจการงานของตนเองมากกว ่าและก็จะทุ่มเทให้กับงานเต็มที ่ด้านความ รัก จะเป็นคนรักเดียวใจ เดียวเสมอต้นเสมอปลายมั่นคงในควา มรักมาก ผู้ที่จะเป็น คนรู้ใจของ 1 ได้เหมาะสมที่สุด คือ ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 4 จะเป็นทั้งเพื่อน กายและเพื่อนใจคู่คิดคู่เคียง ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันได้ตลอดรอดฝ ั่งส่วนบริวารที่จะเข้ากันได้กับ 1 ก็คือผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 2 2. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 2 ( ผู้ที่เกิดวันที่ 2, 11, 20, 29) คนเลข 2 เป็นผู้ที่เหมาะแก่การเป็นยอดข ุนพลคู่ใจของแม่ทัพเนื่องจากว ่าบุคคลหมายเลข 2 นี้เป็นผู้ที่มีความสามารถเป ็นเยี่ยมในการจัดการ อย่างมีระบบมีความอดทนและเป ็นคนละเอียดถี่ถ้วน มักจะเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหล ังความสำเร็จต่างๆ ด้านความรักถ้าคน เลข 2 รักใครมักจะไม่ แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งอาจมีเพ ียงแววตาเท่านั้นที่พอจะบ ่งบอกให้รู้ คนเลข 2 จะสามารถจดจำรายละเอียดต่างๆ ที่เกี่ยวกับคนรักได้อย่าง น่าอัศจรรย์และเมื่อรักใครแล้วก ็มักจะอยากให้คนรักมีระเบียบเช ่นเดียวกับตน และ บุคคลที่จะเข้าคู่กับคนเลข 2 ได้ดีคือบุคคลผู้ที่มีเลขประจำต ัวเป็น 7 คนเลข 2 จะสร้างความมั่นคงและสมบูรณ์พ ูนสุขให้กับครอบครัว อย่างยากที่จะมีใครเทียบได ้จนบางครั้งอาจจะถึงรุ่นหลานเหลน 3. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 3( ผู้ที่เกิดวันที่ 3, 12, 21, 30) คนเลข 3 เป็นผู้ตั้งเป้าหมายของชีวิตไว ้สูงในขณะเดียวกันก็ชอบให้วิถีช ีวิตเป็นไปตามทำนองคลองธรรมเป ็นผู้ใฝ่หาความรู้ และยึดมั่นในหลัก การ สามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล ้อมได้ดีเป็นผู ้ที่เข้ากับคนได้ง่าย ด้านความรัก คนเลข 3 จะทำตามกรอบธรรมเนียมประเพณีและ กติกาของสังคมจะ ไม่มีการแหกกฎหรือทำอะไรแผลงๆ ดำเนินการไปตามขั้นตอนตั้งแต่เร ิ่มจีบจนถึงการแต่งงาน และเมื่อแต่งงานปัญหา เรื่องญาติพี่น้องของคนรักม ักจะน้อยหรือไม่มีเลยทั้งนี้ก ็เนื่องมาจากคุณสมบัติประจำต ัวของคนเลข 3 ที่เข้ากับคนได้ง่ายนั่นเอง คู่ของคนเลข 3 ที่จะเข้ากันได้ดีเป็นพิเศษคือผ ู้ที่มีหมายเลขประจำตัว 6 และ 9 4. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 4( ผู้ที่ เกิดวันที่ 4, 13, 22, 31) คนเลข 4 เป็นผู้ที่มีสามัญสำนึกในเรื ่องต่างๆ เป็นเยี่ยมตัดสินใจเรื่องใดม ักจะไม่พลาดไม่ว่าจะเป็นเรื ่องงานหรือคนประกอบกับเป็นผู้ที ่รู้เหตุ รู้ผล รู้จักคุณค่าของเงินทำให ้สามารถตั้งหลักปักฐานได้รวดเร ็วยิ่งกว่าผู้ใดเป็นผู้ที่บ ุคคลอื่นมักจะให้ความเชื่อถือ ยิ่งร่วมงานกับผู้ที่มีเลข ประจำตัวเป็น 1 ยิ่งส่งเสริมกันและกัน ด้านความรัก ถึงแม้คนเลข 4 จะไม่ใช่คนเจ้าชู้แต่มักจะม ีคนมาแอบชอบหรือหลงรักทั้งนี้ก ็เป็นเพราะว่าคนเลข 4 นอกจากจะเป็นผู้ที่มีฐานะดี แล้วยังมีปฏิภาณในการเดาใจผู้อื ่นได้แม่นยำการทำให้ผู้ที่ติดต ่อด้วยมีความนิยมและพอใจผู้ที ่เป็นคู่รักจึงต้องทำใจให้หน ักแน่นหน่อยคู่ที่เหมาะคือ ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 8 5. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 5 ( ผู้ที่เกิดวันที่ 5, 14, 23) คนเลข 5 เป็นผู้ที่มีความเข้าใจในธรรมชาต ิของคนเป็นอย่างดีเป็นพื้นฐานส ่งเสริมให้มีความสามารถเป็นพ ิเศษทางด้านจิตวิทยาหรือการ บริหารงานบุคคลซึ่งจะนำไปใช ้ประโยชน์ต่ออาชีพการงานที่ต ้องแนะแนวหรือให้คำปรึกษา เป็นผู้ที่เชื่อมั่นในตัวเองส ูงมากจนบางครั้งแทบจะ ไม่ฟังความคิดเห็นของผู้อื ่นเลยเรื่องดวงยิ่งไม่สนใจ คนเลข 5 จะซ่อนอารมณ์ไว้ไม่แสดงออกจนกว ่าจะถึงเวลาที่เขาหรือเธอตกลงปลง ใจ แน่นอนแล้วแต่ ไม่ได้หมายความว่าไม่รักเพียงแต ่เก็บไฟรักไว้และปลดปล่อยออกมาเม ื่อถึงเวลาเท่านั้น คนเลข 5 จะเป็นกลางกับทุกกลุ่ม เลข ไม่เป็นพิเศษกับเลขประจำตัวใด แต่กลับไปผูกพันกับเวลาแทนโดยที ่มักจะเกิดเหตุการณ์สำคัญในวันท ี่หรือเวลาที่เป็นเลข 10 6. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 6( ผู้ที่เกิดวันที่ 6, 15, 24) คนเลข 6 เป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยมีพิธีรีตองเป็นผู้ที่ม ีอารมณ์ดีอยู่เสมอ ไม่ชอบฝ่าฝืนระเบียบหรือกฎเกณฑ ์เป็นคนพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ จึงไม่ค่อย จะทะเยอทะยานไขว่คว้าหาตำแหน่ง ดูผ่านๆคนทั่ว ไปจะเห็นว่าคนเลข 6 ไม่มีความก้าวหน้ าแต่ในความจริงแล้ว ถ้าคนเลข 6 ได้ทำงาน ที่ตนชอบก็จะทุ่มเทและสามารถรุ ่งเรืองได้ในฐานะผู้เชี่ยวชาญพ ิเศษที่หาผู้เปรียบได้ยากแต่ไม ่ใช่ในฐานะนักบริหารแสวงหาความส ุขความพอ ใจมากกว่าจะคำนึงถึงเงินจึงม ักใช้จ่ายเงินอย่างง่ายๆ ไม่ค่อยเก็บสะสมด้านความรัก คู่ของคน เลข 6 ไม่สามารถจะเก็บเขาหรือเธอไว้ เป็นของท่านเพียงคนเดียวเพราะคนเ ลข 6 เป็นผู้ที่ชอบสังคมวิธีที่ดีที ่สุดคือท่านควรไปกับคู่ของท่านด ้วยเพื่อนหรือบริวารของคนเลข 6 คือผู้ที่ มีเลขประจำตัวเป็น 3 กับ 9 และถ้าสังเกตดูจะพบว่าสิ่งที ่คนเลข 6 ได้ครอบครองมักจะมีเลขสามตัวนี ้เกี่ยวข้อง คือ 3, 6 และ 9 7. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 7( ผู้ที่เกิดวันที่ 7, 16, 25) คนเลข 7 แม้ว่าจะเป็นผู้ที่มีอารมณ ์แปรปรวนไม่ค่อยแน่นอน บางครั้งเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งแต ่บางครั้งอ่อนไหว แต่ก็เป็นคนที่เห็นอกเห็นใจผู้อ ื่น ง่ายและชอบคนที่จริงใจตอบ ชอบแสวงหาประสบการณ์ ความเร้าใจ จึงมักจะพาตัวเข้าไปเกี่ยวข้องก ับกามารมณ์ การพนัน และสิ่งเสพติด อย่างเลี่ยงไม่พ้น แต่ก็จะเป็นคนทันคน ยากที่จะถูกใครหลอก มีแต่จะหลอกคนอื่นเขา ด้านความรัก รูปลักษณะภายนอกของคนเลข 7 มักจะ เป็นที่ สะดุดตา มีเสน่ห์ และโดยที่คนเลข 7 เห็นว่าเรื่องความรักและกามารมณ ์เป็นเรื่องธรรมดา ถ้าคิดจะรักกับคนเลขนี้ ต้องทำใจกับ เรื่องดังกล่าวตามตำรากล่าวไว้ว ่า คนเลข 7 มักจะแพ้ทางคนที่มีเลขประจำต ัวเป็นเลข 2 คู่ที่เป็นคนเลข 2 จึงพอจะอยู่ ร่วมกันได้อย่าง เป็นสุข 8. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 8( ผู้ที่เกิดวันที่ 8, 17, 26) คนเลข 8 เป็นผู้ที่ มีไหวพริบสูง สามารถแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เก่ง มีวาทศิลป์เป็นเลิศสามารถเจรจา โน้มน้าวจูงใจคนได้ดี แต่มักมี อารมณ์ไม่คงเส้นคงวา เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ตั้งเป้า หมายชีวิตไว้สูงและชอบเสี่ยง กล้าได้กล้าเสีย ทำให้วิถีชีวิตของคนเลขนี้ค่อน ข้างผาด โผน อาจขึ้นสูงสุดและตกลงมาต่ำสุดได ้บ่อยๆ แต่คนเลข 8 เป็นผู้ที่มีความ ทรหดอดทน พยายามต่อสู้กับอุปสรรคให้ถึงที ่สุด ซึ่งส่วนมากมักจะ ชนะเสีย ด้วย ด้านความรัก คนที่คิดจะมาเป็นคู่ของคนเลข 8 ถ้าต้องการให้คนเลข 8 สนใจ จะต้องเป็นผู้ที่มีความเด่นเป ็นพิเศษ ไม่ทาง ใดก็ทางหนึ่ง เพราะคนเลข 8 ชอบอะไรที่สูงกว่ามาตรฐานและสามา รถสนับสนุนเป้าหมาย ของเขาได้ นอกจากนี้ยังต้องแสดงให้คนเลข 8 เห็นว่าท่านเข้าใจธรรมชาติของเขา ยอมรับและได้เตรียมตัวเตรียมใจ รับการเปลี่ยนแปลงทุกสถานการณ์ ถ้าทำได้ดังที่กล่าวมาจะสร้าง ความประทับใจให้แก่ คนเลข 8 ได้มาก คนเลข 8 มักจะสมพงศ์กับผู้ที่มีเลขประจำต ัวเป็น 1 และ 4 9. ผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 9 ( ผู้ที่เกิดวันที่ 9, 18, 27) คนเลข 9 เป็นคนรักธรรมชาติชอบสันโดษ เอางานเอา การ ค่อนข้างสุภาพและขี้อาย ชอบช่วยเหลือผู้อื่นอยากให้ผู้อ ื่นมาพึ่งพิงจึงมักเห็นคน เลขนี้เป็นครูหรือนักบวช หรืองานสนับสนุนที่ไม่ต้องมีปฏ ิสัมพันธ์กับใครด้านความรัก คนเลข 9 ต้องการเป็นผู้ปกป้องคุ้มครองจะไ ม่ชอบคนที่ เอะอะเอ็ด ตะโร หรือแข็งกระด้าง ชอบคนที่นุ่มนวล อ่อนโยน และเป็นช้างเท้าหลัง(หรืออย่างน ้อยก็ต้องแสดงว่าเป็น) และเป็นคนโร แมนติก ร้อนแรงเมื่อถึงเวลา จนอาจทำให้ท่านประหลาดใจ เพื่อนหรือบริวารที่เข้ากันได้ด ีคือผู้ที่มีเลขประจำตัวเป็น 1

Read More......

The Life of Buddha(Cartoon Version)

This movie trailer is about the life of Siddhartha Gautama or "Buddha". Though created in Cartoon version, the producers(Thai Media Standard Co., Ltd.) try to keep the contents of the movie not to deviated much from actual facts with less adds on for the entertainment.

Though movie about the life of Siddhartha is created in cartoon, and human actors, I think this is the first effort of quality cartoon done Thais. All animations are done by Thai technicians. The movie will be shown in Theater on December 5, 2007 in celebration with The King Bhumibol Adulyadej 80th Birthday. You can study more about this movie here.

Read More......

Six Sense - Can animals predict death?

In July 2007, a fascinating story emerged in the New England Journal of Medicine about a cat that could "predict" the deaths of patients in a nursing home several hours before they died.

Oscar, a cat adopted by the staff of the Steere House Nursing and Rehabilitation Center in Providence, R.I., has at least 25 successful predictions, in which patients died hours after the cat sat down by their beds. After the nursing home's staff caught on to Oscar's ability, they began alerting families whenever the cat took up his post next to a patient. Most families tolerate or even welcome his presence, though Oscar becomes upset if forced out of the room of a dying patient, meowing outside the door.

Image courtesy Anna Humphreys/stock.xchng
Cats are normally associated with being aloof and independent.
Do they have a sixth sense regarding imminent death?

How does Oscar do it? Is it a "sixth sense," a unique scent he smells or something else? Animal experts have put forth a variety of explanations, though most agree that it likely has to do with a specific smell produced by dying patients. That is, people who are dying emit certain chemicals that aren't detectable by other humans but that may pique Oscar's heightened sense of smell. An expert on felines said that cats can sense sickness in their human and animal friends [Source: BBC News]. Jacqueline Pritchard, a British animal expert, told BBC News that she was certain that Oscar was sensing vital organs shutting down [Source: BBC News].

Full Story : http://science.howstuffworks.com/pet-sixth-sense.htm

Read More......

คุณลักษณะของผีไว้เป็น Standard Night Time Ghost หรือ SNG

ที่ต่างประเทศมีกลุ่มที่ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของ “ผี” หรือ Ghost (ผมว่าเขาคงจะว่างจัด) โดยได้สรุปคุณลักษณะของผีไว้เป็น Standard Night Time Ghost หรือ SNG ไว้ดังนี้

ที่ต่างประเทศมีกลุ่มที่ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของ “ผี” หรือ Ghost (ผมว่าเขาคงจะว่างจัด) โดยได้สรุปคุณลักษณะของผีไว้เป็น Standard Night Time Ghost หรือ SNG ไว้ดังนี้
1. ชอบปรากฏตัวในเวลากลางคืน โดยในแต่ละครั้งจะใช้เวลา 2 วินาที ถึง 10 นาที การมาแต่ละครั้งต้องใช้พลังงาน
2. มักปรากฏตัวในที่มืด ส่วนสาเหตุที่คนเห็นได้ ก็เพราะผีมีแสงในตัวเอง เปล่งแสงประมาณ 1-20 วัตต์
3. มีรูปร่างสีขาว มักนุ่งห่มด้วยผ้าห่อศพ หรือถ้าเป็นชุดคนก็จะเป็นสีขาว โดยจะแสดงเป็นภาพจางๆ
4. 99% มักหันหน้าเข้าหาผู้ที่พบเจอ
5. 90% เป็นผีคน ที่เหลือเป็นลิง หมา หรือสัตว์อื่นๆ
6. ผู้ที่มีโอกาสเจอผีแบบประชิดตัว มักจะพบว่าอากาศรอบๆ จะเย็นลง
7. ผีมักแสดงแค่ตัว หรือ เสียง หรือกลิ่น โอกาสที่จะแสดงพร้อมกันหมดมีน้อยมาก เพราะต้องใช้พลังงานสูงมาก

Read More......

ဂမၺီရ - ေရေမ်ာတုံး

၁၃၆ဝ ျပည့္ႏွစ္၊ ေႏွာင္းတန္ခူးလျပည့္ေန႕(၃ဝ.၃.၁၉၉၉)က စာေရးသူသည္ အမွတ္(၁၂)၊ စံကားဝါလမ္းရွိ တိပိဋက နိကာယေက်ာင္း ေတာ္ဆီသို႔ ေရာက္သြားသည္။
အေၾကာင္းမွာ နိကာယသာသနာေတာ္ ထြန္းကားေရးအသင္း ၏ ယခုႏွစ္ စာေအာင္ဘြဲ႕ရ တိ/နိ-က သံဃာေတာ္မ်ားကို ပင့္ေလွ်ာက္ စာပို႔ရန္ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိကာယသာသနာေတာ္ထြန္း ကားေရး အသင္းၾကီး၏ ႏွစ္စဥ္ ေဆာင္႐ြက္ေနၾကအလုပ္ ျဖစ္၏။
အႏုနာယက ဆရာေတာ္ ဦးဓမၼပိယ က်ိန္းေနသည္ထင္ သျဖင့္ ထိုစဥ္က ပိဋကတ္ ႏွစ္ပံုကြဲေအာင္(ယခု တိပိဋကဓရ၊ တိပိဋက ေကာဝိဒ၊ ရမၼာဝတိဆရာေတာ္) ဘဒၵႏၲဣႏၵပါလကို ဖူးေျမာ္ရန္ သူ႔အခန္း သို႔ သြားသည္။ ဦးဣႏၵပါလ၏ အခန္းထဲတြင္ သက္ေတာ္ဝါေတာ္ၾကီး ဆရာေတာ္တစ္ပါးကို ေတြ႕ရေလသည္။ အာဂႏၲဳ ဘုန္းၾကီးမွန္း သိသာ သည္။
ဦးဣႏၵလထက္ သက္ေတာ္ဝါေတာ္ၾကီး ျဖစ္ေသာ အာဂႏၲဳ ဆရာေတာ္ၾကီးကို အရင္ ဦးခ်ကန္ေတာ့ရသည္။
'' အရွင္ဘုရား၊ ဘယ္ကပါလဲ ဘုရား '' ဟု ေမးေလွ်ာက္ရာ-
'' ဦးဣႏၵတို႔ အရပ္ကပါ ''
ဟု အမိန္႔ရွိသည္။
'' ဒါဆို မန္က်ည္းကြ်န္းကေပါ့ ဘုရား ''
'' မဟုတ္ပါဘူး ဒကာၾကီး၊ ဘုန္းၾကီးက စကုကြ်န္းကပါ ''
'' ဘုရား ...''
ဆရာေတာ္ဆီမွ စကုကြ်န္း ဟူေသာ စကားကို ၾကားလိုက္ရ သည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ စိတ္ထဲမွာ ခ်က္ခ်င္း စကုကြ်န္းႏွင့္ ပက္သက္၍ ငယ္စဥ္က အံ့ၾသဖြယ္ရာ အံ့ၾသဖြယ္သရဲ ၾကားမီခဲ့ရသည္ကို ခ်က္ခ်င္း သတိရသြားသည္။
'' အရွင္ဘုရောစးားကို ဖူးခြင့္ရတာ တပည့္ေတာ္အတြက္ အလြန္ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ အေၾကာင္းထူးတစ္ခုပါ ဘုရား ''
'' ဘယ္လို ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲလဲ ဒကာၾကီး ''
ဆရာေတာ္က မီမီကို အံ့ၾသသလို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
'' တပည့္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္တုန္းက အရွင္ဘုရောစးားတို႔ စကုကြ်န္းမွာ အလြန္ ထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ၾကားခဲ့ရဖူးပါ တယ္ ဘုရား၊ အဲဒါ တကယ္ပဲလားဆိုတာ သိခ်င္လို႔ ေလွ်ာက္ခြင့္ျပဳပါ ဘုရား ''
မီမီက ဤမွ် ေလွ်ာက္တင္႐ံုႏွင့္ ဆရာေတာ္ကလည္း ဘာဆို တာ ခ်က္ခ်င္း သိသည္။
ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္(၄ဝ)ေက်ာ္ခန္႔က ရခိုင္ျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ဟိုးေလးတစ္ေက်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္ ျဖစ္၍ ဆရာေတာ္က -
'' အဲဒီတုန္းက ဘုန္းၾကီး ဆယ့္ခုႏွစ္သား ကိုရင္ဝတ္နဲ႔ေပါ့'' ဟု အမိန္႔ရွိသည္။
ဦးဣႏၵပါလ ကလည္း -
'' ဘုန္းၾကီး ဒီဒကာက စာေရးဆရာ၊ ဘုန္းၾကီးတို႔ ငယ္ငယ္ တုန္းက အဲဒီ စကုကြ်န္းအေၾကာင္းကို စံုစံုလင္လင္သာ ေျပာျပလိုက္ပါ ''
ဟု ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၿပီး စာေရးသူအား အခ်ိဳရည္တစ္ဘူး ခ်ေပးထားကာ အျပင္သို႔ ကိစၥရွိ၍ ၾကြသြားခဲ့ေလသည္။
'' အဲဒီ အေၾကာင္းက ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုျဖစ္သြားပါသလဲ ဘုရား ''
'' အိမ္း -ဒကာၾကီးက စာေရးဆရာဆိုေတာ့ စံုစံုေစ့ေစ့ ေျပာျပပါမယ္ ''
ဟု အမိန္႔ရွိကာ ေအာက္ပါ အျဖစ္အပ်က္ကို အစအဆံုး မိန္႔ၾကားေျပာျပပါသည္။

ဂ ဂ ဂ
ရခိုင္ျပည္နယ္၊ ရောစးမ္းၿဗဲၿမိဳ႕နယ္ထဲတြင္ စကုကြ်န္း၊ မန္းက်ည္း ကြ်န္း၊ ရဲကြ်န္း၊ တိုက္ကြ်န္း၊ ပန္းတင္ကြ်န္း၊ ေဗာင္းကြ်န္း စသျဖင့္ ကြ်န္း ေပါင္း အေျမာက္အမ်ား ရွိသည္။ ထိုကြ်န္းမ်ားအားလံုးမွာ ေရပတ္လည္ ဝိုင္းထားေသာ ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္ထဲက ကြ်န္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ကြ်န္းတိုင္းလိုလိုတြင္ သံုး႐ြာ၊ ႏွစ္႐ြာ၊ တစ္႐ြာ စသျဖင့္ လူေန႐ြာမ်ား ရွိၾကသည္။
တစ္ေန႔တြင္ စကုကြ်န္းရွိ ဝံလက္ေမာ္႐ြာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္မွ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ကုဋီ(ေရအိမ္) တက္လို၍ ေက်ာင္းေအာက္သို႔ ဆင္လာသည္။ ကုဋီႏွင့္ ေက်ာင္းမွာ ေျခလွမ္းႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ခန္႔သာ ေဝး၏။
ကုဋီတက္ၿပီး ျပန္အထြက္တြင္ ထြက္၍ မရေတာ့။ကုဋီတံခါး ကို အျပင္က တစ္စံုတစ္ေယာက္ တြန္းပိတ္ထားသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ တြန္း ဖြင့္သည္။ ခါတိုင္းေန႔ေတြလို တြန္းဖြင့္၍ ဘယ္လိုမွ မရ ျဖစ္ေနသည္။
ထိုအခါ ဆရာေတာ္က အတြင္းမွ တံခါး႐ြက္ကို ထုၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေအာ္ေခၚရသည္။ ဘုန္းၾကီး ေအာ္ေခၚေနသံ ၾကား သျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ေျပးလာၾကာရာ ကုဋီနားေရာက္လာၾကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ကုဋီအနားသို႔ အေရာက္မွာ တံခါးက အလိုလို ပြင့္သြားသည္။
'' ဟ- ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ ဒီတံခါးက အျပင္က မင္းတုန္း ကန္႔လန္႔လည္း မရွိဘဲနဲ႔။ ငါဆြဲဖြင့္ေနတာ အေတာ္ၾကာသြားၿပီ။ ဖြင့္လို႔ကို မရဘူး။ အျပင္က တစ္ေယာက္ေယာက္ တြန္းထားသလို ရွိတာနဲ႔ မင္းတို႔ ကို ေအာ္ေခၚရတာ ''
'' တပည့္ေတာ္တို႔လည္း မေလွ်ာက္တက္ပါ ဘုုရား၊ ေစာေစာ က ကုဋီနားမွာလည္း ဘယ္သူမွ မရွိပါလား ဘုရား ''
ေက်ာင္းသားမ်ားက ဆရာေတာ္ကို အမွန္အတိုင္း ေလွ်ာက္ ၾကသည္။
'' ေအးဟ၊ အဆန္းပါလား ''
ဆရာေတာ္က ဤမွ်သာ အံ့ၾသသလို ညည္းတြားၿပီး ေက်ာင္း ေပၚတက္လာသည္။
ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ဘံုဆင့္(ေဇတဝန္) ေပၚက ဘုန္းၾကီးေျခရင္းသို႔ ခဲတစ္လံုး က်လာသည္။
ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းဘံုဆင့္ ေဇတဝန္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္သည္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မျမင္ရ။ ဆရာေတာ္ ေမာ့ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ဘံုဆင့္ေပၚက ခဲတစ္လံုး ေနာက္ထပ္ က်လာျပန္သည္။ ထိုက်လာေသာ ခဲတစ္လံုးက ငံုးဥေလာက္ ရွိသည္။ ဆရာေတာ္ ကိုယ္ေပၚကိုေတာ့ မထိ။
'' ဟ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ ဒီေန႔ အဆန္းခ်ည္းပါလား။ ေဇတဝန္ေပၚက ခဲေတြခ်ည္း က်ေနပါလား ''
ဆရာေတာ္ စိတ္ထဲ သံသယ တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္လာသျဖင့္ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ေျပာလိုက္မီသည္။
ဆရာေတာ္၏ ေအာ္ေျပာလိုက္သံကို ၾကားသျဖင့္ ေက်ာင္း သားမ်ား ေက်ာင္းေပၚ ေျပးတက္လာၾကသည္။
'' ဒီမွာ ဒီမွာ၊ ေတြ႕ၾကလားေဟ့။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ခဲလံုးေတြ ေမာင္တို႔။ အေပၚဘံုဆင့္ ေဇတဝန္ေပၚက က်က်လာတာဟ။ ဘံုဆင့္ေပၚ ဘယ္သူရွိပါလိမ့္ ''
ေက်ာင္းၾကမ္းျပင္ေပၚက ခဲလံုးေတြကို တစ္ေယာက္တစ္လံုး၊ ႏွစ္လံုးစီ ငံု႕ေကာက္လိုက္ၾကၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားမွာလည္း တအံ့တၾသ ႏွင့္ ဘံုဆင့္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္ၾကသည္။
ဘံုဆင့္ေပၚမွာ ဘာမွ မျမင္ရ။ ေက်ာင္းသားအားလံုး ေက်ာင္း ေပၚေရာက္လာၾကခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္ ခဲလံုးေတြ မက်လာေတာ့။ ထို႔ ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ အမိန္႔ရွိသည္ကိုပင္ ေက်ာင္းသားမ်ားက မယံုသလို သံသယ ျဖစ္သြားၾကသည္။
ဒီလိုႏွင့္ ညေနေစာင္းတြင္ ဆရာေတာ္က အေပါ့အပါးသြား ရန္ ကုဋီ သြားဝင္ျပန္ရာ ျပန္အထြက္တြင္ အျပင္ရွိ တစ္စံုတစ္ဦးက တြန္း ပိတ္ထားျပန္ရာ ဖြင့္မရောစးျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားကို လွမ္း၍ ေအာ္ေခၚ ၾကရျပန္သည္။
ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းေပၚက ေျပးဆင္းလာၾကမွ ကုဋီ တံခါးက အလိုလို ပြင့္သြားျပန္သည္။
ကုဋီတံခါး အျပင္ဘက္တြင္ သစ္သားဂ်က္၊ ကန္႔လန္႔၊ မင္းတုပ္ဆို၍လည္း ဘာမွ မရွိသျဖင့္ ဆရာေတာ္က -
'' ဟ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ ဒီေန႔ အထူးအဆန္းေတြခ်ည္းပါ လား ေမာင္တို႔ ''
ဟု မိန္႔ၾကားကာ ေက်ာင္းေပၚ ျပန္တက္လာျပန္သည္။
ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းေပၚသို႔ ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္းဘံု ဆင့္ေပၚက ခဲလံုးေတြ ၿဖိဳးၿဖိဳးေျဖာက္ေျဖာက္ က်လာျပန္သည္။ ဤတစ္ ခါမွာေတာ့ ေဇတဝန္ေပၚက က်လာေသာ ခဲလံုးမ်ားအား ေက်ာင္းသား မ်ားကပါ ႐ိုးတိုးရိပ္တိပ္ ျမင္လိုက္ၾကရသည္။ မေၾကာက္ေသာ ေက်ာင္း သားၾကီး သံုးေလးေယာက္က ျမည္တြန္၍ ေက်ာင္းဘံုဆင့္ အေပၚ တြယ္ တက္ၾကည့္ၾကသည္။ ဘံုဆင့္ေပၚမွာ ထူးထူးျခားျခား ဘာမွ မေတြ႕ရ။ ထို႔ ေၾကာင့္ ေအာက္သို႔ ျပန္ဆင္းလာၾကသည္။ ေနာက္ထပ္ေတာ့ ခဲမက်ေတာ့။
ဒီလိုႏွင့္ ဤေန႔ညေန ေလးနာရီေက်ာ္မွ ဘုန္းၾကီးက ေက်ာင္း သားမ်ား ထမင္းစား ေစာေစာလႊတ္လိုက္သည္။ အျဖစ္အပ်က္ကို ႐ြာလူ ၾကီးမ်ားအား ေျပာျပ၍ ညေန ႐ြာလူၾကီး သံုးေလးေယာက္ ေက်ာင္းသို႔ လာၾကရန္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ မွာလိုက္သည္။
ဆရာေတာ္ မွာလိုက္သည့္အတိုင္း လူၾကီးသံုးေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ား ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။
ဆရာေတာ္က ေန႔လယ္က ၾကံဳေတြ႕ရေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို ႐ြာလူၾကီးမ်ားအား ေျပာျပသည္။ ထိုအခါ ႐ြာလူၾကီး သံုးေယာက္မွာ ႐ြာကို မျပန္ၾကေတာ့ဘဲ ေက်ာင္း၌ပင္ ညအိပ္ေစာင့္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ လည္း ကုဋီကို တစ္ပါးတည္း မသြားရဲေတာ့ဘဲ အေလးအေပါ့ သြားရာ၌ ပင္ ႐ြာလူၾကီး သံုးေယာက္ကို အေစာင့္ေခၚ၍ သြားရ၏။ ေန႔လယ္ကလို တံခါးကို အျပင္က တြန္းပိတ္ထားတာလည္း မရွိေတာ့။
တစ္ညလံုးလည္း ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘဲ ေကာင္းစြာ အိပ္ႏိုုင္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ မိုးလင္းေသာအခါ ေက်ာင္းထပ္ခိုးေပၚရွိ ဘုရောစးား ေဆာင္က စလင္းၿဖဴ(စက်င္ေက်ာက္) ဘုရားႏွစ္ဆူသည္ ေက်ာင္းေလွ ကားထိပ္နားရွိ ဘုန္းၾကီး ေသာက္ေရအိုးစင္ေပၚ ေရာက္ေန၏။
ပို၍ ထူးဆန္းသည္မွာ လင္ပန္းၾကီး ႏွစ္ခ်ပ္ကို ဘုရားတစ္ဆူ ၏ ေရွ႕၌ ယပ္ကဲ့သို႔ ေထာင္ထားသည္ကို အံ့ၾသဖြယ္ရာ ေတြ႕ၾကရျပန္ သည္။ ေက်ာင္းစလင္း (စက်င္ေက်ာက္) ေက်ာက္ဆင္တု ႐ုပ္ပြားေတာ္ ႏွစ္ဆူမွာ ေသးေသးမဟုတ္။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ လူၾကီးႏွစ္ေယာက္ ပင္ မပင့္၊ မႏိုင္ႏိုင္ေသာ ဆင္းတုေတာ္ႏွစ္ပါး ျဖစ္သည္။ ထိုဆင္းတုေတာ္ ႏွစ္ဆူကို အဘယ္သူက ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေပၚက ပင့္လာၿပီး ဘုန္းၾကီး ေရအိုးစင္ေပၚ လာထားသည္မွာ ေတြးမရ ျဖစ္ၾကရသည္။
ေနာက္ေတာ့ ထိုဆင္းတုေတာ္ ႏွစ္ဆူကို လူၾကီးသံုးေယာက္ က မ,ပင့္ကာ မူလ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ေပၚ ျပန္ပင့္ပို႔ ထားလိုက္ၾက သည္။ ဘုရားႏွစ္ဆူေရွ႕တြင္ ယပ္လုပ္ေထာင္ထားေသာ လင္ပန္းၾကီး ႏွစ္ခ်ပ္ကိုလည္း မူလအတိုင္း ပန္းကန္စင္ ေၾကာင္အိမ္ထဲ ျပန္ထည့္ထား လိုက္ၾကသည္။
လူၾကီး သံုးေလးေယာက္မွာ ႐ြာကိုမျပန္ႏိုင္ၾကေသးဘဲ ေက်ာင္း၌ အ႐ုဏ္ဆြမ္းစားၿပီး အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။
စကုကြ်န္းရွိ သူတို႔ ဝံလက္ေမာ္႐ြာမွာ အိမ္ေျခ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ရွိသည္။ အ႐ုဏ္ဆြမ္း၊ ေန႔ဆြမ္းကို ခြဲတမ္းႏွင့္ အလွည့္က် သံုးအိမ္တစ္ ရက္၊ ႏွစ္အိမ္တစ္ရက္ ဆြမ္းပို႔ရေသာ အစဥ္အလာ ဂါမပညတ္ ရွိသည္။ အထြတ္အျမတ္ျဖစ္ေသာ ၿခံထြက္သီးႏွံႏွင့္ အခါအားေလ်ာ္စြာ လုပ္ေလ့ ရွိၾကေသာ မုန္႔ဖက္ထုပ္၊ မုန္႔ၾကာေစ့၊ မုန္႔ဆီေၾကာ္ စသည္မ်ားကိုလည္း သဒၶါတရားေပါက္သလို ေက်ာင္းသို႔ သြားလွဴေလ့ ရွိၾကသည္။
သို႔ႏွင့္ ဒကာမ တစ္ေယာက္သည္ ဘုန္းၾကီး ေန႔ဆြမ္း မဘုဥ္းေပးမီ သူ၏ၿခံထြက္ျဖစ္ေသာ ငွက္ေပ်ာသီး လက္ရင္းတစ္ဖီးကို ဘုန္းၾကီးလွဴရန္ ေက်ာင္းသို႔လာသည္။ ေက်ာင္းဝင္းထဲသို႔ ဝင္လိုက္ သည္ႏွင့္ -
'' အမေလး လုပ္ၾကပါဦး၊ ဘယ့္ႏွယ္ ဘယ့္ႏွယ္ က်ဳပ္ ဘုန္းၾကီးလွဴမလို႔ လာတာ က်ဳပ္ငွက္ေပ်ာဖီးၾကီး မိုးေပၚ ပ်ံတက္သြား ပါပေကာလား ''
ဟု အထိတ္တလန္႔ ေအာ္လိုက္သည္။
ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီး ေအာ္လိုက္ေသာ အထိတ္တလန္႔ ေအာ္သံ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းေပၚက ေျပးဆင္းလာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ မျမင္လိုက္ၾကရ။
သူတို႔ ျမင္ေနၾကသည္မွာ ေခါင္းေပၚတြင္ လင္ပန္းငယ္တစ္ခု ကို ကိုင္ၿပီး ေက်ာင္းေခါင္းမိုးေပၚ လွမ္းၾကည့္ကာ မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာ ပ်က္ ျဖစ္ေနေသာ အသက္ငါးဆယ္အ႐ြယ္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္သာ။
ထိုအမ်ိဳးသမီၾကီးကို လူၾကီးေတြက ဝိုင္းေမးၾကသည္။
'' ခင္ဗ်ား ဘာျမင္လို႔လဲ၊ ဘယ္လို ျဖစ္လို႔လဲ ''
'' ဘယ္လိုျဖစ္လဲ ဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္လည္း မေျပာတက္ေတာ့ ဘူး ေတာ္တို႔ရယ္၊ က်ဳပ္ ဘုန္းၾကီးလွဴဖို႔ က်ဳပ္ၿခံထြက္ ငွက္ေပ်ာသီးၾကီး တစ္ဖီး ဒီလင္ပန္းထဲမွာထည့္ၿပီး ေခါင္႐ြက္ယူလာတာ ေက်ာင္းဝင္းထဲ လည္းဝင္လိုက္ေရာ က်ဳပ္ငွက္ေပ်ာသီးဖီး မိုးေပၚပ်ံတက္သြားတာပဲ ျမင္ လိုက္ရတယ္ ''
'' ဟင္ ဘယ္ဘက္ကို ပ်ံတက္သြားလဲ ''
'' ေက်ာင္းေဇတဝန္ေပၚ ပ်ံတက္သြားတာပါပဲ။ ထူးဆန္းလိုက္ တာ။ ဘယ္လို အျဖစ္မ်ိဳးပါလိမ့္၊ ဆရာေတာ္ရဲ႕ သီလ သမာဓိ ေၾကာင့္ မ်ားလား ''
ထိုမိန္မကသာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ သီလ သမာဓိေၾကာင့္လားဟု ဆိုေသာ္လည္း မေန႔ ညေနကပင္ အျဖစ္ထူးအျဖစ္ဆန္းကို သိထားၾက ေသာ ႐ြာလူၾကီးမ်ားက တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ စိုးရိမ့္ ေသာက ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းေပၚကိုသာ တက္လာၾကသည္။
ေက်ာင္းေပၚသို႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာေတာ္ကို ထိုကိစၥ ေလွ်ာက္ထားၾကရာ ဆရောစးာေတာ္လည္း မည္သို႔မွ် မမိန္႔ၾကားႏိုင္ဘဲ ေငးေငး ငိုင္ငိုင္သာ ျဖစ္သြားေလသည္။
ငွက္ေပ်ာသီး လာလွဴေသာ ထိုမိန္မက ႐ြာျပန္ၿပီး ထိုအေၾကာင္းကို ေျပာေလရာ ႐ြာရွိ ေယာက္က်ား၊ မိန္မ၊ ကေလးမ်ားပါ မက်န္ ေက်ာင္းသို႔ ေျပးေရာက္လာၾကၿပီး ေမးၾက၊ ျမန္းၾက၊ ထင္ရာျမင္ရာ ေျပာၾကႏွင့္ ေက်ာင္းေပၚတြင္ လူျပည့္သြားသည္။
ဆယ့္တစ္နာရီခန္႔တြင္ ဘုန္းၾကီး ဆြမ္းဘုဥ္ေပးေနစဥ္ ဘံုဆင့္ေပၚက ငွက္ေပ်ာသီးခြံမ်ား က်လာေတာ့သည္။ လူေတြမွာ ပို၍ အထိတ္တလန္႔ အံ့ၾသမဆံုး ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ ေက်ာင္းေပၚမွာလည္း လူေတြ စည္းကားသထက္ စည္းကားလာသည္။ ေယာက္က်ား၊ မိန္မ၊ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္လွ်ံေနေတာ့သည္။
ဘုန္းၾကီးမွာလည္း မၾကံဳစဖူး ထူးျခားလွေသာ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဆက္၍ ဆြမ္းပင္ ဘုဥ္းမေပႏိုင္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္က ဆြမ္းပြဲ လာသိမ္းၾကရန္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မိန္႔ၾကားလိုက္သည္။ ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားသည့္အတိုင္း ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း ဆြမ္းဟင္းပြဲကို သိမ္း လိုက္ၾကသည္။
ငယ္ေသး၍ ဆြမ္းပြဲမသိမ္းရေသာ ရွစ္ႏွစ္ ကိုးႏွစ္အ႐ြယ္ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားက ေက်ာင္းတိုင္ကိုမွီၿပီး ခါတိုင္လိုပင္ ထိုင္ေနၾကရာ ေက်ာင္းတိုင္တစ္လံုးစီကို တစ္ေယာက္စီမွီၿပီး ထိုင္ေနၾကေသာ ေက်ာင္း သားငယ္ ႏွစ္ေယာက္ရင္ခြင္ထဲ ငွက္ေပ်ာသီး တစ္ေယာက္တစ္လံုးစီ ဘံုဆင့္ေပၚက က်လာသည္။ ထိုငွက္ေပ်ာသီး ႏွစ္လံုးမွာ မနက္တုန္းက ဒကာမၾကီး တစ္ေယာက္ ဘုန္းၾကီးလွဴရန္လာစဥ္က ေက်ာင္းဝင္ထဲ ေရာက္သည္ႏွင့္ မိုးေပၚပ်ံတက္သြားေသာ ငွက္ေပ်ာသီးမ်ားပင္။
ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္က အထိတ္တလန္႔ႏွင့္ ဘံုဆင့္ အေပၚသို႔ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး -
'' ဟာ ဟို ဟိုမွာ၊ ဘံုဆင့္ေပၚမွာ လူေတြ လူေတြ ''
ဟု ေၾကာက္႐ြံ႕တၾကား လက္0x150ွိဳးထိုးၿပီး ေအာ္ဟစ္ ထခုန္ လိုက္ၾကသည္။
'' ဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ ''
ဆရာေတာ္ႏွင့္ လူၾကီးေတြက ဘံုဆင့္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္၍ ေမးၾကရာ -
'' ဟိုမွာ ဟိုမွာ ဘံုဆင့္ေပၚက ေျခေထာက္တြဲေလာင္ခ်ၿပီး ငွက္ေပ်ာသီး စားေနၾကတယ္။ မိန္းမလည္း တစ္ေယာက္ပါတယ္ ''
ဟု ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ လက္0x150ွိဳး ထိုးျပၿပီး ေအာ္ေျပာေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္ လက္0x150ွိဳးထိုးျပေနေသာ လူေတြႏွင့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို မည္သူမွ် မျမင္ရ။
ထိုေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္တို႔ ေအာ္ေျပာလိုက္သံေၾကာင့္ ေၾကာက္တက္ေသာ မိန္းမမ်ားႏွင့္ ကေလးသူငယ္မ်ား ေက်ာင္းေပၚက ဆင္းေျပးၾကသည္။ လူၾကီးေတြႏွင့္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္မွာမူ ဘံုဆင့္ ေပၚကိုသာ ေမာ့ၾကည့္ၾကလ်က္။
ရင္ခြင္ထဲ ငွက္ေပ်ာသီးက်လာေသာ ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ ေယာက္ကလြဲၿပီး မည္သူမွ် ဘံုဆင့္ေပၚက လူေတြကို မျမင္ၾကရရာ ဘုန္းၾကီးႏွင့္ လူၾကီးေတြမွာလည္း မည္းသို႔မည္ပံု ယူဆရေတာ့မွန္း မသိ ေတာ့ဘဲ ဘံုဆင့္ေပၚမွာ လူေတြ ျမင္ေနရသည္ဆိုေသာ ေက်ာင္းသားငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကိုသာ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ေမးလိုက္၊ ေက်ာင္းဘံုဆင့္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ လူေတြမွာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ သူ႔တို႔ကမူ ဘာမွ မျမင္ၾကရ။
ထိုအခါ ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္ကိုသာ ေမးေန ၾကရသည္။
'' ဘံုဆင့္ေပၚမွာ မင္းတို႔ျမင္ေနတဲ့ လူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ'''
'' လူေတြက အမ်ားၾကီးပဲ ''
'' ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ ေရၾကည့္စမ္းကြာ ''
လူၾကီးတစ္ေယာက္က ေရၾကည့္ဆိုသျဖင့္ ေက်ာင္သားငယ္ ႏွစ္ေယာက္က ဘံုဆင့္ေပၚကို ေမာ့ၾကည့္၍ လက္0x150ွိဳးထိုးကာ တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး၊ ေလး ေရၾကည့္ၾကသည္။
'' ေယာက္က်ားဆယ့္ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ ''
ဟု ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာျပသည္။
'' ဟိုမွာ ဟိုမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရယ္ျပေနၾကတယ္ ''
ဟုလည္း ေရတြက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္က လူၾကီးေတြကို ေျပာျပၾကျပန္သည္။
'' ဘယ္လိုလူေတြလဲ မင္းတို႔ကို ရယ္ျပတာ။ ငါတို႔လုို လူေတြ လား ''
'' မဟုတ္ဘူးဗ်၊ အားလံုး ေဘာင္ဘီဝတ္ထားၾကတယ္ ''
ဘံုဆင္ေပၚက လူမ်ားက ျမင္ရသည္ဆိုေသာ ေက်ာင္းသား ငယ္ႏွစ္ေယာက္ထဲမွ အၾကီးျဖစ္သူက သူေျပာသည္ကို ဘုန္းၾကီးႏွင့္ လူၾကီးေတြက မယံုမွာစိုး၍ အငယ္ေက်ာင္းသားေလးကိုပါ ေမးေျပာ ေျပာသည္။
'' အားလံုး ေဘာင္ဘီ ဝတ္ထားၾကတယ္ကြေနာ္၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား ''
'' ဟုတ္တယ္၊ အားလံုး ေဘာင္ဘီးနဲ႕ခ်ည္း ''
အငယ္ေက်ာင္းသားကလည္း ဘံုဆင့္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္ေနရင္း က ေျဖ၏။
'' မင္းတို႔ ျမင္ရတာက ဘယ္လိုလူေတြလဲ၊ ေခါင္းၾကီး ကိုယ္ ေသးေတြလား ''
ဘုန္းၾကီးက သူဘာမွ မျမင္ရသျဖင့္ သူ႔ေက်ာင္းသားငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ေမးရျပန္သည္။
'' မဟုတ္ပါဘုရောစးား၊ ေဘာင္ဘီဝတ္ထားၾကတာကလြဲရင္ အားလံုး တပည့္ေတာ္တို႔လို လူေတြခ်ည္းပါဘုရား ''
ေက်ာင္းသားငယ္ေလး စကားကို ၾကားလိုက္ရေသာအခါ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွာ ေခါင္းငံု႕သြားၿပီး သက္ျပင္းသာ ခ်ေနမီသည္။
ထိုအခ်ိန္ကစၿပီး ထိုနာနာဘဝမ်ားသည္ ေက်ာင္းဝင္းထဲတြင္ ေသာင္းက်န္းခ်င္တိုင္း ေသာင္းက်န္းေနၾကေတာ့သည္။
ဘုရားေဆာင္က ေက်ာက္ဆင္းတု ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားကို ယူခ်ၿပီး ဘုန္းၾကီးေသာက္ေရအိုးစင္တြင္ သြားထားၾကသလို ငါးပိႆေက်ာ္ ေၾကးစည္ၾကီးကိုလည္း ေျခတံရွည္ေက်ာင္းေအာက္ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်ထားၾကသည္။ ေက်ာင္းၾကီး၏ ပ်ဥ္ခ်ပ္ၾကီးအခ်ိဳ႕မွာ ဘယ္လိုခြာၿပီး ဘယ္လို ပစ္ခ်လိုက္ၾကသည္ မသိ။ မိုးလင္းသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေအာက္ ေျမျပင္ေပၚ ေရာက္ေနသည္။
ထို႔ေနာက္မွာ ဘုန္းၾကီးလွဴရန္လာေသာ ဖက္ထုပ္မုန္႔မ်ားကို လည္း အလွဴရွင္ ေက်ာင္းဝင္ထဲ ဝင္သည္ႏွင့္ ထိုနာနာဘဝမ်ားသည္ ေက်ာင္းဘံုဆင့္ေပၚ ယူသြားၾကၿပီး မုန္႔ဖက္ထုပ္ခြံေတြကိုသာ ေက်ာင္း ၾကမ္းခင္းေပၚသို႔ ပစ္ခ်ၾကသည္။
သူတို႔ခ်စ္ေသာ ေက်ာင္းသားေလးႏွစ္ေယာက္ကိုမူ ဘံုဆင့္ ေပၚက ဖက္ထုပ္မုန္႔ တစ္ေယာက္တစ္ထုပ္စီ သူတို႔ရင္ခြင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ် ေပးတက္ၾကသည္။ ဤသည္ကို လာေစာင့္အိပ္ေနေသာ လူၾကီးေတြက ''တို႔ကိုလည္း ေပးၾကပါဦး'' ဟု ဘံုဆင့္ေပၚ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္၍ ေျပာၾက ေသာအခါ အထုပ္တစ္ထုပ္က်လာ၏။ ဖြင့္ၾကည့္ၾကေသာအခါ မစင္(ေခ်း) ထုပ္ ျဖစ္ေန၏။ ထိုအခါ လူၾကီးေတြက သူတို႔အတြက္လည္း ေပးပါဦးဟု မေျပာရဲၾကေတာ့။
ဤမွ်ႏွင့္ မရောစးပ္ေသး၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား လာေစာင့္အိပ္ေန ၾကေသာ ႐ြာလူၾကီးမ်ား၏ ေဆးတံ၊ ေဆးဘူးမ်ားကိုလည္း လက္က ခ်သည္ႏွင့္ ယူသြားၿပီး ဘံုဆင့္ေပၚက ျပန္ပစ္ခ်ၾကသည္။ ဘုန္းၾကီး အနားသို႔ ဝိုင္းထိုင္ေနၾကလွ်င္ လူႏွင့္ ဘုန္းၾကီးၾကားထဲသို႔ ခဲလံုးေတြကို ပစ္ခ်ၾကသည္။
ထိုအခါ လူၾကီးေတြက -
'' ေက်ာင္းေပၚလာေနၿပီး ဘုန္းၾကီးရဟန္းကို မေႏွာင့္ယွက္ ေကာင္းဘူး၊ ငရဲၾကီးတက္တယ္ '' ဟူေသာ စကားမဆံုးမီပင္ ေလ်ာက္တန္း၊ ထုပ္တန္း၊ ပ်ဥ္ျပား မ်ားတြင္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဟု စာေတြ ေပၚလာသည္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို သူတို႔လည္း သိသည္ဟု အသိေပးသလား ထင္ရသည္။
ထိုနာနာဘာဝမ်ားကို ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္က လြဲၿပီး တျခားမည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မျမင္ၾကရ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေက်ာင္း သားငယ္ႏွစ္ေယာက္ကိုသာ တစ္ခုခု ျဖစ္လာတိုင္း ဘုန္းၾကီးႏွင့္ လူၾကီး ေတြက အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးၾကရသည္။
ထိုေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္က ေျပာျပသည္မွာ ထိုနာနာ ဘာဝမ်ားထဲက မိန္းမသူသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုခ်စ္၍ မုန္႔ေတြ၊ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ပစ္ခ်ေပးသည္ဟု ဆိုသည္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔ ေန႔လယ္ တြင္ ထိုနာနာဘာဝမ်ားသည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပၚသို႔ စီးတန္းဆင္း သြားၾကၿပီး ေက်ာင္းနားရွိ လက္ပံပင္ေပၚသို႔ လက္ပံပင္ကိုင္းေတြေပၚမွာ လင္းဆြဲမ်ားကဲ့သို႔ ဦးေစာင္ေျပာင္းျပန္ တြဲဆြဲေနၾကသည္ကိုလည္း ျမင္ေန ရသည္ဟု ေက်ာင္းသားငယ္ႏွစ္ေယာက္က ေျပာျပၾကသည္။ သူတို႔သည္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို လုပ္ျပၾကသည့္ သေဘာပင္။
သည္လိုႏွင့္ သံုးေလးရက္ ၾကာေသာအခါ ပိုဆိုးလာသည္။ ဘုန္းၾကီးႏွင့္ ႐ြာလူၾကီးမ်ား ေက်ာင္းေပၚတြင္ စုထိုင္လိုက္ၾကသည္ႏွင့္ ဘံုဆင့္ေပၚက ခဲႏွင့္ ဝိုင္းေပါက္ၾကသည္။ လူကို မထိေသာ္လည္း လူၾကား ဘုန္းၾကီးၾကား ထိလုထိခင္ ခဲေတြခ်ည္း က်လာရာ ဘုန္းၾကီးႏွင့္ ႐ြာလူၾကီးေတြမွာ ေက်ာင္းေပၚ မတက္ရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာၾကသည္ အထိ ျဖစ္လာသည္။
တစ္ခု ထူးျခားသည္မွာ ညေနေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္ အခ်ိန္ ဆိုလွ်င္ ခဲေတြ လံုးဝ မက်ျပန္ေတာ့။ ေန႔လယ္ဘက္က ပစ္ခ်ထားေသာ ေက်ာင္းၾကမ္းျပင္ေပၚက ခဲလံုးေတြလည္း အလိုလို အကုန္ေပ်ာက္ကုန္ၾက သည္။ လူတို႔၏ အထင္မွာ လူတို႔သည္ ေက်ာင္းနားရွိ လက္ပံပင္ေပၚ သြားအိပ္ၾက၍ ခဲေတြကို ပစ္မခ်ေတာ့ဟု ထင္ၾကသည္။
ဒီလိုႏွင့္ စကုကြ်န္း ဝံလက္ေမာ္႐ြာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ဤျပႆနာကို ႐ြာသူ႐ြာသားေတြက ပုဏၰကတိုက္ထားသည္။ အစိမ္း တိုက္သည္ဟု ယူဆၾကကာ ေဗဒင္ေမး၊ နတ္ေမး၊ ေမွာ္ဆရာပင့္ႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္၍ အခေၾကးေငြေတြသာ ကုန္သြားၾက၏။ ဘာမွ အေၾကာင္း မထူး။ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္သာ အခ်ိန္ၾကာလာသည္။ နာနာဘာဝမ်ားက ေက်ာင္းေပၚတြင္ ေသာင္းက်န္းၿမဲ ေသာင္းက်န္းေနၾကတုန္း။
သည္လိုႏွင့္ တစ္ေန႔တြင္ စကုကြ်န္းကို ဆက္ေၾကးေကာက္ ရန္ ေရာက္လာၾကေသာ ထိုစဥ္က အလံျဖဴ ကြန္ၿမဴနစ္မ်ားက သတင္း ၾကားသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းသို႔လိုက္လာၾကရာ မည္သို႔မည္ပံု ျဖစ္ခဲ့ရသည္ကို ေတာ့ မေျပာခဲ့ၾက။ ေက်ာင္းဝင္းစည္းနားကို အေရာက္မွာ ေက်ာင္ဝင္းထဲ မဝင္ၾကေတာ့ဘဲ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပးသြားၾကသည္။
ေနာက္မွ သတင္းၾကားရသည္မွာ သူတို႔ ေက်ာင္းတပ္စည္း နားကို ေရာက္လာၾကသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းဘံုဆင့္ေပၚက ေသနတ္ႏွင့္ လွမ္းအပစ္ခံရသည္။ က်ည္ဆံေတြက ရောစးဲေဘာ္ျဖဴမ်ားကို ထိလုထိခင္ နား႐ြက္နား၊ ေခါင္းနားက တဝီဝီ ျဖတ္ပ်ံသြားၾကသည္ဟု ျပန္၍ ေျပာျပၾကသည္။
ဒီလိုႏွင့္ ဆရာရွာၾက၊ ေမးျမန္းၾက၊ စံုစမ္းၾကရာ ထိုစဥ္က စကုကြ်န္း ပိႏၷဲေခ်ာင္း ထံုးေတာင္နားေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေသာ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကကို အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားေလွ်ာက္၍ ဒကာမ်ား က ပင့္လာၾကသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ၾကြလာ၍ ပရိတ္ေတာ္႐ြတ္၊ ေမတၲာပို႔၊ အစီအမံေတြ လုပ္လိုက္ရာ ခဲမက်ေတာဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ သက္သြားသည္။
သို႔ေသာ္ တစ္ပတ္ေက်ာ္သည္ႏွင့္ ထိုနာနာဘာဝမ်ားက ျပန္၍ ယခင္ကအတိုင္း ေသာင္းက်န္းလာၾကျပန္သည္။ ေက်ာင္းဝင္း အတြင္းရွိ ပိႏၷဲပင္မွ ပိႏၷဲသီးတစ္လံုး မွည့္သျဖင့္ ဘုန္းၾကီးကို ကပ္မည္ဟု ခြဲလိုက္ၾကရာ အထဲမွာ အသားဆို၍ လံုးဝ မရွိေတာ့ဘဲ အေစ့ခ်ည္း ျဖစ္ ေနသည္ကို အံ့ၾသဖြယ္ ေတြ႕ၾကရျပန္သည္။
ေက်ာင္းေပၚရွိ ဘုရောစးားေက်ာင္းေဆာင္က ေက်ာက္ဆင္းတု ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားကိုလည္း မေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဟိုေနရာခ်ထား၊ သည္ေန ရာခ်ထား၊ ေလွကားနား ေရာက္လိုေရာက္၊ မီးဖိုေဆာင္တြင္ ေရာက္လို ေရာက္ႏွင့္ လုပ္လာၾကျပန္သည္။
ထိုအခါ ပိႏၷဲေခ်ာင္း ထံုးေတာင္ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ကို ေျပးသြား၍ ပင့္ၾကရျပန္သည္။ ဆရာေတာ္ ၾကြလာ၍ ပထမတစ္ေခါက္ နည္းတူ ပရိတ္႐ြတ္၊ ေမတၲာပို႔ အရောစးံအတား လုပ္ေပးသြားျပန္သည္။ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၿငိမ္သက္ေပ်ာက္သြားျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာပါ ေခ်။ ဆယ္ရက္ ကိုးရက္ အၾကာမွာ ျပန္၍ ယခင္အတိုင္း ေသာင္းက်န္း လာၾကျပန္သည္။ ထိုအခါတြင္ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကဆီေျပးၿပီး အက်ိဳး အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားကာ သြားပင့္ရျပန္သည္။
ဤတစ္ခါ ဆရောစးာေတာ္လည္း ၾကြလိုက္မလာေတာ့ -
'' ေတာ္ၿပီ ဒကာတို႔၊ ဘုန္းၾကီးလည္း မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါ ေတာ့ဘူး '' ဟုသာ မိန္႔ၾကားလိုက္ေလသည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ ဝံလက္ေမာ္႐ြာေက်ာင္းသတင္းကို ၾကား၍ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က လာေရာက္ၾကည့္႐ႈၾကေသာ လူၾကီးမ်ားထဲက တစ္ဦးက ဤအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ငယ္စဥ္က သူတို႔ၾကားဖူးသည္။ ဤဆရာ ေတာ္ ဤေက်ာင္းတြင္ မေနသင့္ေတာ့။ ေရျခားေျမျခား တစ္ေနရာမွာ ယၾတာယာယီ တစ္ပတ္ေလာက္ ေျပာင္းေ႐ြ႕ထားလိုက္လွ်င္ အလိုလိုပင္ ေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္ဟု အၾကံေပးသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဝံလက္ေမာ္ေက်ာင္းႏွင့္ ေခ်ာင္ေလးတစ္ေခ်ာင္း ျခားေသာ ကုန္းကမူေလးတစ္ေနရာတြင္ ယာယီသီတင္းသံုးေနႏိုင္ရန္ ဝါးေက်ာင္းေလး တစ္ေဆာင္ကို ဒကာမ်ားက ေန႔ခ်င္းၿပီး ဝိုင္းေဆာက္ ၾကသည္။ ဓနီမိုး၊ ဓနီကာ ေက်ာင္းေလး ေဆာက္လုပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ မူလ ေက်ာင္းၾကီးက ဆရာေတာ္ကို သြားပင့္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ကလည္း မယူမျဖစ္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း အနည္းငယ္ကိုယူကာ ညေနေလးနာရီ ေလာက္ ယာယီဝါးေက်ာင္းေလးသို႔ ၾကြလာသည္။
ဆရာေတာ္ ဝါးေက်ာင္းနားကို ေရာက္သည္ႏွင့္ အကာထရံ ႏွင့္ အမိုးဓနီပ်စ္မ်ားကို မီးထေလာင္ေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ဒကာေတြ မွာ အံ့ၾသမဆံုး ျဖစ္သြားၾကၿပီး မီးေလာင္ေနေသာ ဝါးေက်ာင္းေလးကို ေငးၾကည့္ကာ ဆရာေတာ္က -
'' ကဲ ဒကာတို႔၊ ဘုန္းၾကီး အကုသိုလ္ကံက ၾကီးမားလြန္ တယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။ အဲဒီေတာ့ မထူးဘူး။ ဘုန္းၾကီးကို ေသေအာင္ ႏွိပ္စက္ ခ်င္ၾကလည္း ႏွိပ္စက္ၾကပေစေတာ့။ ဘုန္းၾကီး ဝဋ္ရွိရောစးင္လည္း ဝဋ္မကုန္ မခ်င္းသာ ခံပါရေစေတာ့။ က်ဳပ္ေက်ာင္းၾကီးကိုသာ ျပန္ပို႔ၾကေတာ့ ''
ဟု ဆရာေတာ္က အမိန္႔ရွိသျဖင့္ မူလ နာနာဘာဝမ်ား ၾကီးစိုးေနၾကရာ ေက်ာင္းၾကီးသို႔သာ ျပန္ပင့္လာၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းေပၚကိုေတာ့ မတက္ရဲၾကေတာ့ဘဲ ေျခတံရောစးွည္ေက်ာင္းေအာက္၌ သာ ယာယီ ကြပ္ပ်စ္ထိုး၍ ဆရာေတာ္ကို ထားၾကရသည္။ ႐ြာလူၾကီး သံုးေလးေယာက္က ဆရာေတာ္အနားတြင္ ေန႔ေရာညပါ ေစာင့္ေရောစးွာက္ၿပီး မည္သို႔မည္ပံု ေဆာင္႐ြက္ၾကလွ်င္ ေကာင္းမည္နည္းဟု တိုင္ပင္ေန ၾကရသည္။
အခ်ိန္ကာလမွာ ႏွစ္လ၊ သံုးလ ၾကာသြားၿပီျဖစ္ရာ ဆရာ ေတာ္မွာလည္း စိတ္ဆင္းရဲၿပီး မက်ိန္းႏိုင္၊ ဆြမ္းလည္း မ်ားစြာ မဘုဥ္း ေပးႏိုင္ကာ ေရာဂါစိတၲဇရေနသလို ျဖစ္လာသည္။
ဆရာေတာ္၏ ဇာတိ႐ြာမွာ ကလိန္ေတာင္ကြ်န္း ကြ်ဲခ်႐ြာက ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားက မီမီ႐ြာသို႔ ျပန္ၾကြေနရန္ႏွင့္ ဘုန္းၾကီး၏ ႏွမငယ္မ်ားကလည္း ဘုန္းၾကီးငယ္ငယ္က ၾကိဳက္တက္ေသာ မွ်င္(စိမ္းစားငါးပိလုပ္ေသာ ပုစြန္အေသးကေလး) မ်ားကို ေလွာ္၍ အိုး သစ္တစ္လံုးႏွင့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းထည့္ကာ အစ္ကိုဘုန္းၾကီး ဘုဥ္းေပး ႏိုင္ရန္ ဘုန္းၾကီးသြားပင့္သူေတြႏွင့္ လွဴလိုက္သည္။
ကလိန္ေတာင္ကြ်န္း ကြ်ဲခ်႐ြာမွ မနက္ ေဝလီေဝလင္းကပင္ စကုကြ်န္း ဝံေမာ္႐ြာသို႔ ဘုန္းၾကီးပင့္ရန္ ေလွႏွင့္ လာၾကေသာသူမ်ားမွာ ေရဆန္၊ ေလဆန္ျဖစ္ၿပီး ဝံလက္ေမာ္ေက်ာင္းကို ေနမြန္းေစာင္းမွ ေရာက္ လာၾကရာ ဘုန္းၾကီးႏွမငယ္ သူ႔အစ္ကို ဘုဥ္းေပးရန္ လွဴလိုက္ေသာ မွ်င္အိုးမွာ ေနမြန္းလြဲသြားၿပီ။ ဘုန္းၾကီးလည္း ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီး ၿပီးမို႔ ထိုေန႔က မကပ္လိုက္ၾကရေပ။
ထို႔ေနာက္ ေနာကတစ္ေန႔မနက္ အ႐ုဏ္ဆြမ္း ဘုဥ္းေပးေသာ အခါ ကပ္ရန္ ဘုန္းၾကီးႏွင့္ ဒကာမ်ား မျပတ္ရွိေနရာ ေက်ာင္းေအာက္ရွိ ယက္မေအာက္တြင္ ပိုးပု႐ြက္ မဝင္ႏိုင္ေအာင္ လံုလံုၿခံဳၿခံဳပိတ္၍ ဆြဲထား ၾကသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ အ႐ုဏ္ဆြမ္းဘုဥ္းေပးခါနီး ဘုန္းၾကီးကို ကပ္ ရန္ သူ႔ႏွမငယ္လွဴလိုက္ေသာ မွ်င္အိုးကို ဖြင့္လိုက္ရာ မွ်င္ပုစြန္ေကာင္း ေလးဆို၍ တစ္ေကာင္တစ္ၿမီးမွ် မရွိေတာ့ဘဲ အိုးခ်ည္းသက္သက္ က်န္ ေနသည္ကို အံ့ၾသစရာ ေတြ႕ၾကရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဤေက်ာင္းမွာ တစ္မီနစ္၊ တစ္နာရီပင္ မေနသင့္ေတာ့ေၾကာင္း ဘုန္းၾကီးကို ဝိုင္းေလွ်ာက္ၾကရာ မီမီ႐ြာသို႔ ခုခ်က္ ခ်င္းပင္ ထလိုက္ၾကြပါရန္ ဘုန္းၾကီးကို ဝိုင္းေလွ်ာက္ၾကသည္။
ထိုအခါ ဘုန္းၾကီးက -
'' ဒကာတို႔ဟာ ဘုန္းၾကီးရဲ႕ ဝဋ္ၾကီးပံုကို ခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ျမင္ေတြ႕ၾကရၿပီ မဟုတ္လား။ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါက ဇမၺဳက ရဟန္းလိုမ်ား ဘုန္းၾကီးလည္း ဝဋ္ပါလာလားမွ မသိတာ။ ဝဋ္ဆိုတာ ဘုရားရွင္ေတာင္မွ ေရွာင္လႊဲဖို႔ အစြမ္းသာပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဝဋ္ရွိသမွ် ဘုန္းၾကီး ဒီမွာပဲ ဒီဝဋ္ကို ဘုန္းၾကီးနဲ႔အတူ လိုက္ပါမလာရင္ တစ္ပူက ႏွစ္ပူျဖစ္ၿပီး ကြ်ဲခ်ေက်ာင္းဆရာေတာ္ကိုပါ ဘုန္းၾကီးရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္ ဆြမ္းအတူ ဘုဥ္းေပးရတာ၊ ေရေသာက္ရတာက အစ မသတီစရာျဖစ္လာ ရင္ ဘုန္းၾကီး အျပစ္ၾကီးေနပါမယ့္။ ဒီေတာ့ ဒကာတို႔ ကိုယ့္႐ြာကိုယ္ျပန္ ၾကပါ။ ဘုန္းၾကီးကေတာ့ ဝဋ္မကုန္မခ်င္း ဒီေက်ာင္းမွာပဲ ဒါမွမဟုတ္ မေသမခ်င္း ဒီေက်ာင္းမွာပဲ ဝဋ္ေၾကြးကို ေက်ေအာင္ဆက္ခံလိုက္ပါ့မယ္။ ဒကာတို႔သာ ျပန္ၾကပါေတာ့ ''
ဟု မိန္႔ၾကားသည္။
ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ဘုန္းၾကီးကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ငိုယိုပင့္ေလွ်ာက္ ၾကေသာ္လည္း ဘုန္းၾကီးက လက္မခံ။ သာမန္ ဆြမ္းဟင္းဆိုလွ်င္ ဘာမွ အျဖစ္ဘဲ ဘုဥ္းေပးရေသာ္လည္း ဘုန္းၾကီးကို ရည္းစူး၍ သစ္သီးဝလံက အစ အထြက္အျမတ္အေနအထားႏွင့္ သီးသန္႔လွဴဖြယ္မွန္သမွ်ကို ဘုန္းၾကီး မဘုဥ္းေပးရေအာင္ နာနာဘာဝမ်ားက လာလုပ္ေနၾကျခင္မွာ ဝဋ္ပါဟု၍ ယံုၾကည္ထားၿပီး မီမီ႐ြာသို႔ ဘယ္လိုမွ ဘုန္းၾကီးကို ေလွ်ာက္ မရေသာအခါ ေဆြမ်ိဳးဒကာမ်ားမွာလည္း လက္ေလွ်ာ့ကာ ကြ်ဲခ်႐ြာသို႔ ျပန္သြားၾကသည္။
ဝံလက္ေမာ္႐ြာ ဒကာ၊ ဒကာမ မ်ားမွာ ဤျပႆနာကို မည္သို႔မည္ပံု ေျဖရွင္းၾကရေတာ့မွန္း မသိၾကေတာ့ဘဲ ေခါင္းမီးေတာက္ ေနၾကသည္။ ဆရာေတာ္အား အရပ္တစ္ပါးတြင္ ယာယီယၾတာ သြားေန ရန္ ေလွ်ာက္ထား၍ မရသလို သူတို႔႐ြာေက်ာင္း နာမည္ပ်က္၍ ဘယ္ဘုန္း ၾကီးကမွ သူတို႔၏ ႐ြာေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းမထိုင္လိုၾကလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ မ်ားအေနႏွင့္ ဒုေရး သုေရးေတြကိုပါေတြးကာ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြမွာ ပူပင္ ေသာက ေရာက္ေနၾကသည္။
သူတို႔ကြ်န္းမွာ ပင္လယ္ထဲက ကြ်န္းျဖစ္သျဖင့္ သဘာဝ အေနအထားကလည္း အာဂႏၲဳမ်ားေပ်ာ္ေသာ အရပ္မဟုုတ္ေလရာ ေလာ ေလာဆယ္ သူတို႔ေက်ာင္းတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ကိစၥႏွင့္ ပက္သက္၍ ေဗဒင္ေမး၊ နတ္ေမး၊ ေမွာ္ဆရာပင့္ လုပ္ၾကရောစးင္း တစ္လေလာက္ ၾကား သြာျပန္သည္။
ဒီလိုႏွင့္ ဆရာေကာင္း၊သမားေကာင္းေတြကို လိုက္ရွာၾကရောစးင္း ေနာက္ဆံုးမွာ ပန္းတင္ကြ်န္း ငမုန္းတိုင္းဆရာေတာ္ဆီ ေရောစးာက္သြား ၾကေလသည္။
(ထိုဆရာေတာ္မွာ စကုကြ်န္း ပိႏၷဲေခ်ာင္း မဂၤလာသူရိယ ေက်ာင္းဆရာေတာ္ႏွင့္ စာေရးသူတို႔ေတြ႕ၾကေသာ ၁၃၆ဝ ျပည့္ႏွစ္ (၃၁.၃.၉၉) ကမူ ထိုဆရာေတာ္သည္ သူ႔ဇာတိဌာနီျဖစ္ေသာ ကြ်န္းစဥ္တြင္ သက္ေတာ္ ကိုးဆယ္ေက်ာ္ အ႐ြယ္ျဖင့္ ရွိေနေသးသည္ဟု မဂၤလာသူရိယ ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးပညာဗလက ေျပာျပသည္။ )
ဝံလက္ေမာ္႐ြာက ဒကာမ်ားက ငမုန္းတိုင္ဆရာေတာ္ဆီ ေရောစးာက္သြားၾကၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေသာအခါ ဆရာေတာ္သည္ ခဏမွ်သာ မ်က္လံုးမွတ္ေနၿပီး ဆရာေတာ္က -
'' ဒကာတို႔ ေက်ာင္းအေနာက္ေျမာက္ေထာင့္မွာ ေရေမ်ာကမ္း တင္ သစ္တစ္လံုးကို ေက်ာင္းတပ္စည္း႐ိုးလုပ္ၿပီး စိုက္ထားၾကတဲ့ တိုင္ တစ္လံုးရွိတယ္လို႔ ဘုန္းၾကီးထင္တယ္။ အဲဒီတိုင္မွာ သေဘၤာပ်က္ၿပီး နာနာဘာဝ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေပတေတြ ကပ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီ တိုင္ကို ေက်ာင္းတပ္စည္း႐ိုး လုပ္ထားေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းတစ္ခုလံုး သူတို႔ပိုင္သ လို ျဖစ္သြားေတာ့ သူတို႔အပိုင္မွာ သူတို႔သေဘာ လုပ္ေနၾကတာ။ အဲဒီ တိုင္ကို ရေအာင္ရောစးွာၿပီး သူတို႔ေနရာ ပင္လယ္ထဲ ျပန္ေမွ်ာပစ္လိုက္ၾကပါ။ ေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္ ''
ဟု ငမုန္းတိုင္ဆရာေတာ္က မိန္႕ၾကားလိုက္သည္။
သူတို႔ဆီ၌ ေက်ာင္းျခံစည္း႐ိုးတပ္မွာ လူၾကီးေပါင္းလံုးခန္႔၊ ေပါင္လံုးထက္ၾကီးေသာ အ႐ြယ္အစား သစ္လံုးမ်ားကို တစ္လံုးႏွင့္တစ္လံုး ပူကပ္စြာ စိုက္ထူ၍ ေက်ာင္းဝင္တစ္ပတ္လည္းလံုး သစ္တပ္အကာအရံ လုပ္ၾကေသာ အစဥ္အလာ အေလ့အထ ရွိသည္။
ထိုသို႔ ေက်ာင္းတပ္ကာရံရောစးာတြင္လည္း တစ္အိမ္ သို႔မဟုတ္ အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္လွ်င္ တစ္လံ၊ ႏွစ္လံ စသျဖင့္ ကာရံ ထားၾကရသည္။ ခြဲတမ္းႏွင့္ မီမီတို႔ ကာရံထားရေသာ ေက်ာင္းတပ္တိုင္ ေဆြးျမည့္ပ်က္စီးသြားလွ်င္လည္း ထိုမူလ တပ္တိုင္ ကာရံ စိုက္ထူသည္ သာ ျပန္၍ မီမီတာဘက္ရွိ တပ္တိုင္မ်ားကို ျပဳျပင္ ဖာေထးရေသာ ဂါမပညတ္ စည္းကမ္း ရွိသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ငမုန္တိုင္းဆရာေတာ္က ထိုသို႔ အမိန္႔ရွိလိုက္ရာ ေက်ာင္းတပ္ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္တြင္ မည္သူတာဝန္က်သည္၊ မည္ သူမည္သည့္ အပိုင္းကို ကာရံရသည္ကို ႐ြာလူၾကီး၊ ဆယ္အိမ္ေကာင္း ေတြက အတပ္သိၾကသည္။
ထိုအခါ တာဝန္က်သူအား ေမးျမန္း၍ ထိုေရေမ်ာကမ္းတင္ တိုင္အား လိုက္ရွာၾကရန္ ထိုတိုင္ပိုင္ ပင္လယ္ထဲေမ်ာေနခဲ့စဥ္က ခ႐ု၊ ေပါင္း၊ ပလုပ္၊ ေက်ာင္းမ်ား ဖက္တြယ္ကပ္ေနခဲ့ေသာ အရာကို ထိုတိုင္မွာ ထင္ထင္ရောစးွားရွား ေတြ႕ၾကသည္။ ကုန္းေပၚခုတ္လွဲ၍ စိုက္ထူထားေသာ ေက်ာက္တပ္တိုင္ႏွင့္ ထိုတိုင္မွာ သိသိသာသာ ကြားျခားေန၏။
ထိုတိုင္ကို ေက်ာက္တပ္အကာအရံအျဖစ္ စိုက္ခဲ့ေသာ ႐ြာသားကလည္း ပင္လယ္ကမ္းေျခ တစ္ေနμ သဲေသာင္တြင္ ထိုတိုင္ ပိုင္ကို အလြယ္တကူ ေတြ႕ရသျဖင့္ ေကာက္ထမ္းလာၿပီး သူ႔တပ္စည္း ေက်ာက္ၿခံက ေဆြးျမည္းေနေသာ တိုင္တစ္လံုးႏွင့္ အစားထိုး စိုက္ထူမီ ေၾကာင္း ဝန္ခံေျပာဆိုသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသူ ထိုတိုင္စိုက္ထားခဲ့ေသာရက္ကို တြက္ ၾကည့္ရာ ထိုတိုင္ကို ေက်ာင္းတပ္အျဖစ္ စိုက္ထူထားခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔လယ္မွာပင္ ဘုန္းၾကီး ကုဋီသြားဝင္ရာ တံခါးကို အျပင္ဘက္က တြန္း ပိတ္ထားသည္တို႔မွာ တိုက္ဆိုင္ေနသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ငမုန္တိုင္းဆရာေတာ္ အမိန္႔ရွိလိုက္သလို ထိုတိုင္ ကို ႏုတ္ၿပီး မူလရရွိခဲ့ေသာေနရာ ပင္လယ္ထဲ ျပန္ေမွ်ာပစ္လိုက္ၾကရာ ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္ထြက္သြားၾကသည္ကို သြားေမွ်ာ့သူမ်ား ၾကားလိုက္ရ သည္ဟု ဆို၏။
ထိုေန႔ ထိုရက္ကပင္ ယခုထိ စကုကြ်န္း ဝံလက္ေမာ္႐ြာ ေက်ာင္းတြင္ ဘာျပႆနာမွ မေပၚလာေတာ့ေပ။
ဤအေၾကာင္းကို ယခု အသက္(၆ဝ)ႏွစ္ရွိၿပီးျဖစ္ေသာ (ယခင္ ျပႆနာျဖစ္စဥ္က (၁၇)ႏွစ္သား သာမေဏျဖစ္ေသာ) စကုကြ်န္း ပိႏၷဲေခ်ာင္း မဂၤလာသူရိယေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဦးပညာဗလ ကိုယ္တိုင္ စာေရးသူအား ေျပာျပခဲ့ေလသည္။

ေဝယံလင္းေခါင္

Read More......

ဂမၺီရ - ငါးလူလိမ္

သံုးရက္ လအေကြးကေလး၏ ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ အလင္းေရာင္ ကေလးသည္ ပင္လယ္ျပင္၏ လတာျပင္ေပၚတြင္ ဝိုးတဝါးအလင္းျဖင့္ က်ေရာက္ ေနပါသည္။
ညဥ့္ဆယ္တစ္နာရီအခ်ိန္ ျဖစ္၍ ကုလားထိပ္႐ြာကေလးမွ ႐ြာသူ ႐ြာသားမ်ား အိပ္ေမာက်ေနေပသည္။ ဖိုးေမာင္တို႔ တဲကေလးမွာမူ ပင္လယ္ လတာျပင္အစပ္၌ ႐ွိၿပီး ငါးဖမ္းေလွမ်ား ဆိုက္ကပ္ရာကမ္းေျခႏွင့္ အနီးဆံုးတဲ ျဖစ္ပါသည္။
ဤတဲကေလးမွာ ယခုမွ ဤေနရာ၌ ႐ွိသည္မဟုတ္။ ဖိုးေမာင္တို႔ အဖိုးဦးစံျမ လက္ထက္ကတည္းက ဤေနရာ၌ ႐ွိခဲ့ပါသည္။ ဤေနရာသည္ ဒီေရအတက္အက် ႐ွိသျဖင့္ အခ်ိဳ႕သူမ်ားက ႐ြာထဲသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕သြားသည့္ အတြက္ ဖိုးေမာင္တို႔ တဲတစ္လံုးသာ က်န္႐ွိခဲ့ပါသည္။
ဖိုးေမာင္တို႔ မိသားစုမွာလည္း ပင္လယ္ျပင္ကို အမွီျပဳ၍ စားေသာက္ရသည့္ လုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ ငါးေဖာင္ခ်သည့္ အလုပ္ျဖင့္ အသက္ ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳခဲ့ၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ ပင္လယ္ျပင္ၾကီး၌ ႐ွိေသာ ငါးမ်ားကို ဖမ္းယူကာ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္သည့္ ဖိုးေမာင္၏တဲတြင္ ထား၍ အေရာင္းအဝယ္ျပဳလုပ္ ခဲ့ၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႕မွာမူ ငါးေဖာင္မွရ႐ွိေသာ ငါးမ်ားကို ဖိုးေမာင္တို႔တဲနားတြင္ ထားရင္း အေရာင္း အဝယ္ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ ဤေနရာမွာ လူစည္ကား ေသာ္လည္း ညဘက္တြင္ တဲတစ္လံုးသာ ႐ွိသည့္အတြက္ အထီးက်န္ဆန္ လြန္းလွပါသည္။
ဖိုးေမာင္တို႔ မိသားစုသည္ ည႐ွစ္နာရီတြင္ အိပ္ရာဝင္ခဲ့သျဖင့္ ညဆယ္တစ္နာရီခန္႔တြင္ တစ္ေရးႏိုးလာခဲ့သည္။ ဖိုးေမာင္သည္ တပို႔တပါး သြားရင္း ျပတင္းေပါက္မွ လတာျပင္သို႔ အမွတ္မထင္ လွမ္းၾကည့္မီပါသည္။
ဝိုးတဝါး အလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ အရောစးိပ္မည္းသဏၭန္တစ္ခု လႈပ္႐ွားေနသည္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရပါသည္။
'' ဟိုက္ ဟိုမည္းမည္းသဏၭန္ဟာ လူလား၊ တိရစၧာန္လား အသိဘူး ေစာင့္ၾကည့္ဦးမွပဲ ''
ဖိုးေမာင္လည္း မသဲကြဲသည့္ အလင္းေရာင္ေအာက္မွ အမ်ိဳး အမည္မသိေသာ အရိပ္မည္းၾကီးကို ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့မီပါသည္။ ထိုမည္းမည္း သဏၭန္သည္ တျဖည္းျဖည္း ဖိုးေမာင္တို႔ တဲဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာသည္ကို ေတြ႔ လိုက္ရပါသည္။
ဖိုးေမာင္သည္ ဤသို႔ေသာအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕လာေနသူကို ေသခ်ာစြာ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အဘိုးအိုးတစ္ေယာက္သဏၭန္မွန္း သိလိုက္ ရပါသည္။
'' အဘိုးၾကီးဟာ ဒီေလာက္ ညဥ့္နက္ၾကီးမွာ ဘယ္သြားမလို႔ ပါလိမ့္ ''
ထိုသို႔ စဥ္းစားၿပီး လွမ္းၾကည့္ေနစဥ္ အဘိုးၾကီးမွာ ဖိုးေမာင္တို႔ တဲေ႐ွ႕သို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီး ေရာက္လာပါေတာ့သည္။
'' အိမ္႐ွင္တို႔ အိမ္႐ွင္တို႔ ''
ထိုသို႔ ေခၚ သံၾကားလိုက္သျဖင့္
'' ဗ်ိဳ႕ ဘယ္သူတံုး ''
'' ဒါ ကိုစံျမတဲ မဟုတ္လား ''
'' ဟုတ္ပါ့ ဟုတ္ပါ့ ''
ထိုသို႔ အဘိုး၏ အမည္ကို ေခၚ၍ ဝင္လာသည့္အတြက္ ဖိုးေမာင္ လည္း အိမ္ေ႐ွ႕တံခါးကို ဖြင့္ေပးလိုက္ပါသည္။
'' အဘိုးက ဘယ္သူ႔ဆီကို လာတာလဲ ''
'' ကိုျမစံဆီကို လာတာ။ ကိုျမစံ ႐ွိတယ္ မဟုတ္လား ''
ဦးျမစံ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ဆံုးသြားတာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ၿပီ ''
'ေဟ ကိုျမစံ မ႐ွိေတာ့ဘူးလား၊ အဘိုးက သူ႔သူငယ္ခ်င္းပါ ''
'' အဘိုး လာပါ၊ အထဲဝင္ပါ ''
ထိုသို႔ျဖင့္ ဖိုးေမာင္လည္း ၄င္း၏အဘိုးျဖစ္သူ ဦးျမစံ၏ သူငယ္ခ်င္း ဆိုသည့္အတြက္ ေနရာထိုင္ခင္းမ်ား ေပးပါသည္။ ထိုအဘိုး၏ အနီးတြင္ ငါး0x150ွီနံ႕မ်ား လိႈင္ေနသျဖင့္ ၄င္းသည္လည္း တံငါတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္မည္ဟု မွတ္ယူလိုက္မီပါသည္။
ထို႔ေနာက္ လူစိမ္းအဘိုးအား လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းအိုးျဖင့္ ဧည့္ခံ ရင္း လာရင္းကိစၥကို ေမးခဲ့ပါသည္။
'' အဘိုးက ကြ်န္ေတာ့္ အဘိုးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္သူ မ်ားပါလိမ့္၊ အဘိုးရဲ႕နာမည္ကေလး တစ္ဆိတ္ေျပာပါဦး ''
'' ေၾသာ္ အဘိုးနာမည္လား ဦးေဝလ ပါ ''
'' အဘိုးက ဘယ္မွာေနတာတံုး ''
'' အဘိုး ေနတာက ဟိုးအေဝးၾကီးက ႐ြာတန္း႐ွည္မွာ ေနပါတယ္''
'' အဘိုး႐ွိတုန္းက ဦးေဝလဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္း တစ္ခါမွ မေျပာဖူးဘူး ''
'' စကားမစပ္လို႔ ေနပါလိမ့္မယ္၊ အဘိုးအသက္ကို ကယ္ခဲ့ ဖူးတယ္ ''
'' ဒါနဲ႔ အဘိုး ဒီအခ်ိန္ၾကီးက်မွ ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္လာတာလဲ ''
'' လာတုန္းကေတာ့ ေစာပါတယ္၊ အဘိုးလည္း သိပ္ၿပီး ေနမေကာင္းေတာ့ နားနားၿပီး လာရတဲ့အတြက္ မိုးခ်ဳပ္သြားတယ္ လူေလးရယ္''
'' ေၾသာ္ ေၾသာ္ ဒါထက္ အဘိုးဒီကိုလာတာ အေၾကာင္းကိစၥ ႐ွိပါသလား ''
'' လာရင္းကိစၥကေတာ့ အႏွစ္ႏွစ္ အလလက ကြဲကြာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကိုျမစံကို သတိရတာရယ္၊ ဟိုးတစ္ခါတုန္းက သူ႔ဆီက ယူထားတဲ့ အေၾကြးကေလးဆပ္စရာ ရွိလို ့လာခဲ့
တာပါ၊ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့လည္း ဆပ္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့''
'' ဒါကေတာ့ အဘိုးသေဘာပါ ''
'' ဒါနဲ႔ ငါ့ေျမးရယ္၊ အဖိုးလည္း အလြန္ေဝးတဲ့ ေနμ လမ္း ေလွ်ာက္လာရတဲ့အတြက္ ထမင္းဆာလိုက္တာ၊ ထမင္း႐ွိရင္ အဘိုးကို ေကြ်း ပါလား ငါ့ေျမးရယ္ ''
ဖိုးေမာင္လည္း နံနက္တြင္ ထမင္းၾကမ္း စားရန္အတြက္ ခ်က္ ထားသည့္ ထမင္းႏွင့္ဟင္းမ်ား ႐ွိသျဖင့္ ငါးဟင္းႏွင့္ ငါးပိရည္၊ တို႔စရောစးာမ်ားကို ခ်ေပးကာ ထမင္းေကြ်းလိုက္ပါသည္။
ထိုအဘိုးအိုးသည္ ငါးဟင္းခြက္ကို ျမင္ေသာအခါ အလန္႔ တၾကားျဖစ္ကာ
'' ငါးဟင္းနဲ႕ မစားဘူး၊ အျခားစားစရာ တစ္ခုခုနဲ႔ ေကြ်းပါ ''
ထို႔ေၾကာင့္ ငါးဟင္းအစား အသင့္ျပဳတ္ၿပီးသား႐ွိသည့္ ၾကက္ဥ ကို အခြံႏႊာကာ ထည့္ေကြ်းလိုက္ပါသည္။ ထိုအဘိုးသည္ ၾကက္ဥျပဳတ္ႏွင့္ ထမင္းကို နယ္ကာ ပလုပ္ပေလာင္း စားေနပါသည္။
'' အဘိုး စားလို႔ေကာင္းရဲ႕လား ''
'' အိမ္း ေကာင္းသကြယ္၊ ဒါနဲ႔ ကိုစံျမ ဆံုးသြားတာ ေစာလိုက္ တာကြယ္၊ တကယ့္ သေဘာေကာင္းတဲ့လူပဲ ''
'' ဟုတ္ပါတယ္ အဘိုးရယ္၊ အဘိုး ဦးစံျမတို႔ သေဘာေကာင္း တာ မေျပာနဲ႔ လူေတာင္ မဟုတ္ဘူး၊ ငါးကေတာင္ သူ႔ကို ညာသြားသတဲ့ ''
'' ဘယ္လို ဘယ္လို ငါးကေတာင္ သူ႔ကို ဘယ္လိုညာသြား ပါလိမ့္ ''
'' အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလိုပါ အဘိုးရယ္ ''



ကိုျမစံႏွင့္ မယ္လွတို႔သည္ ပင္လယ္ကမ္းေျခ႐ွိ ကုလားကြ်န္း ထိပ္႐ြာတြင္ ေနထိုင္ကာ ေရလုပ္သား အျဖစ္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ခဲ့ပါသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ ပင္လယ္ျပင္တြင္ ပိုက္ခ်စဥ္ ငါးပုစြန္မ်ားႏွင့္ အတူ ထူဆန္းေသာ ငါးတစ္ေကာင္ကို ဖမ္းမီပါသည္။
ထိုငါး၏ဦးေခါင္မွာ လံုး႐ွည္ေသာ သဏၭန္႐ွိၿပီး အျခား ငါးမ်ားႏွင့္ မတူေသာငါး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ညေနေစာင္းအခ်ိန္ျဖစ္၍ ပုစြန္မ်ားကိုသာ ေ႐ြးၿပီး ေရာင္းခ်ခဲ့ပါသည္။ ထိုငါးမွာ အမ်ိဳးအမည္ မသိေသာ ငါးေပါက္တစ္ေကာင္ျဖစ္၍ ဝယ္မည့္သူကလည္း မ႐ွိေသာေၾကာင့္ အိုးထဲတြင္ ထည့္လိုက္ပါသည္။
ထို႔ေနညတြင္ ငါးပိုက္ခ်၍ ပင္ပန္းသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ပုစြန္ မ်ားကို ေရာင္းခ်သျဖင့္ အလုပ္မ်ားကာ ေမာေမာပန္းပန္းျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြား ခဲ့ပါသည္။
ထိုညတြင္ အိပ္မက္တစ္ခု မက္ခဲ့ပါသည္။ အိပ္မက္ထဲ၌ ၄င္းဖမ္း မီေသာ ေခါင္းလံုး႐ွည္ငါးမွ-
'' အေမာင္ လူသား အေမာင္ လူသား ''
ထို႔သို႔ေချဖင့္ ကိုျမစံက အနားသို႔သြားေသာအခါ '' အေမာင္လူသား၊ ကြ်ႏ္ုပ္ဟာ ငါးၾကီးအမ်ိဳးအစား ျဖစ္ပါတယ္၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ငါးၾကီးမ်ိဳးေတြဟာ ပင္လယ္သမုဒၵရာရဲ႕ အနက္ဆံုး အပိုင္းမွာ ေနပါတယ္၊ အေၾကာင္းတစ္ခု႐ွိလို႔ ေရတိမ့္ပိုင္းကို တက္လာခဲ့တာ အေမာင္ လူသားတို႔ရဲ႕ ဖမ္းဆီးျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ''
'' ဒီေတာ့ က်ဳပ္က ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ''
ကြ်ႏ္ုပ္ကို ျပန္လႊတ္ေပးပါ၊ အေမာင္လူသားရဲ႕ ေက်းဇူးကို မေမ့ပါဘူး၊ တစ္ေန႔မွာ အသျပာမ်ားစြာ ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္ ''
'' ေအးေလ ၊ အသင္က ျပန္လႊတ္ေပးပါ ဆိုေတာ့ ျပန္လႊတ္ေပး ပါ့မယ္ ''
ေက်းဇူးပါပဲ၊ ကြ်ႏ္ုပ္ အသင့္ဆီကို ဆက္ဆက္ လာခဲ့ပါမယ္ ''
'' ေကာင္းပါၿပီး ''
ထိုသို႔ အိပ္မက္မက္သည့္အတြက္ မယ္လွအား ႏိုးကာ ေျပာလိုက္ ပါသည္၏။
'' ဟဲ့ မယ္လွ၊ ထစမ္း ထစမ္း ''
'' ဘာတံုးေတာ့ ''
'' ငါ အိပ္မက္မက္လို႔ ''
'' အိပ္မက္မက္တာမ်ား ဆန္းသလားေတာ္ အိပ္ခ်င္ရတဲ့ အထဲ ''
'' အိပ္ခ်င္တာေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ မေန႔ညေနက ငါတို႔ဖမ္း မီတဲ့ ငါးက ေျပာတယ္၊ သူ႔ကို လြတ္ေပးပါတဲ့။ အသျပာေတြ ေပးမယ္တဲ့ ''
'' ႐ွင္စိတ္စြဲလို႔ မက္တာ ေနမွာေပါ့၊ ငါးက ဘယ္က အသျပာ႐ွိ ရမွာလဲ ''
'' ေအးေလ ငါ စိတ္စြဲလို႔ ျဖစ္မွာပါ ''
'' ဒါေပမယ္ ဒီငါးကို ဘယ္သူမွလည္း မဝယ္ဘူး။ အသက္႐ွင္ေန ေသးရင္ ျပန္လြတ္လိုက္ပါ။ ငါးကလည္း သိပ္လည္းမၾကီးပါဘူး ၊ ငါးေပါက္ တစ္ေကာင္ပဲ။ ဒါေပမယ္ ဒီငါးဟာ ငါးၾကီးမ်ိဳး ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ''
'' ေအး ငါလည္း ဒီလိုပဲထင္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာလည္း ဒီငါးက ငါးၾကီးမ်ိဳးလို႔ ေျပာတာပဲ ''
'' ဒါျဖင့္ ငါတို႔ သြားၾကည့္ရေအာင္ ''
ထိုသို႔ျဖင့္ ငါးေပါက္အား သြားၾကည့္ရာ အိုးထဲတြင္ ကူးခတ္ေန သည္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။
'' ငါးေပါက္က ႐ွင္ေနေသးတယ္ မယ္လွေရ ''
'' ဟုတ္ပါ့ေတာ္ ႐ွင္ေနေသးရင္ လြတ္လိုက္ရေအာင္ ''
'' ေအးေလ၊ မိုးလင္ရင္ လြတ္တာေပါ့ ''
ထိုသို႔ျဖင့္ မိုးလင္းေအာင္ ေစာင့္ၿပီး ေရာင္နီလာသည္ႏွင့္ တစ္ ၿပိဳင္နက္ ပင္လယ္ကမ္းေျခသို႔ သြားကာ
'' ငါးေပါက္ေရ၊ ငါ့နာမည္ ကိုျမစံ၊ ငါ့မိန္းမ မယ္လွတို႔က မင္း ကို လြတ္လိုက္ၿပီ။ မင္းကတိအတိုင္း အသျပာေတြ လာေပးေနာ္ ''
ထိုသို႔ ေျပာဆိုၿပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခမွ ခါးလယ္ေလာက္အထိ ေရထဲဆင္းသြားကာ ထိုငါးေပါက္အား ေရထဲသို႔လြတ္လိုက္ ပါသည္။ ငါးေပါက္သည္ ပင္လယ္ဖက္သို႔ ကူးသြားစဥ္-
'' ငါးေပါက္ေရ မင္းျပန္လာမယ့္ ရက္ကို ငါေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ ''
ထိုသို႔ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
ငါးေပါက္သည္ ပင္လယ္ဘက္သို႔ ကူးသြားစဥ္ သံုးၾကိမ္သံုးခါမွ် ဦးေခါင္ကိုေဖာ္လိုက္ငုပ္လိုက္ ၿပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ ေရထဲသို႔ငုပ္လွ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါသည္။
ထိုသို႔ျဖင့္ ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ၾကာေသာအခါ သားသမီးမ်ား ရ႐ွိလာ ခဲ့ပါသည္။ ကိုျမစံသည္ ပင္လယ္ျပင္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရောစးင္း
'' ငါးေပါက္ေရ မင္းကေတာ့ ငါ့ကိုညာသြားၿပီ။ အသာျပာ မပါရင္လည္း ေနပါေစ။ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ျပန္လာခဲ့ပါ ငါးေပါက္ရယ္ ''
ထိုသို႔ ေျပာဆိုတက္ပါသည္။
ဤတြင္ မယ္လွမွာ
'' ႐ွင္ကသာ ငါးေပါက္ကို တမ္းတေနတာ၊ ငါးေပါက္ကေတာ့ ေတာ့္ကိုလိမ္သြားၿပီ။အခုထိတစ္ခါမွ ျပန္မလာဘူး၊ အသာျပာဆိုတာကေတာ့
ပိုၿပီးေတာင္ ေဝးေသး''
''မယ္လွရယ္ ေျပာမယ့့္သာ ေျပာရတယ္၊ ငါးေပါက္က အခုဆို ရင္ အၾကီးၾကီးျဖစ္ေနေရာ့မယ္၊ ငါးအၾကီးၾကီးသာ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို ေရာက္လာရင္ ငါးၾကီးကိုဖမ္းၿပီ သတ္စားၾကမွာ။ အဲဒါေၾကာင့္ မလာတာ ေနမွာ ''
'' ငါးေပါက္ကို လြတ္ေပးလိုက္ရတာကိုက ကုသိုလ္ရလွပါၿပီ။ အိပ္မက္ဆိုတာကေတာ့ မက္ခ်င္တာ မက္မွာပဲ ''
'' အိပ္မက္ေတာ့ အိပ္မက္ပဲ၊ အျခားအိပ္မက္ေတြနဲ႔ မတူဘူး။ တကယ္ေျပာေနသလို ထင္ထင္႐ွား႐ွား မက္တာ အိပ္မက္လို႔ေတာင္ မထင္ ရဘူး ''
သည္လိုႏွင့္ပင္ ကိုျမစံ၏သား ဖိုးထူး အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ပါၿပီ။ ညေနခင္း မိသားစု စံုေသာအခါ ကိုျမစံ ႐ိုးသားေၾကာင္းကို ေျပာလွ်င္ ငါးေပါက္အေၾကာင္း ပါလာတက္ပါသည္။
'' ကိုျမစံတို႔ ႐ိုးပံုကေတာ့ မေျပာခ်င္ဘူး။ တံငါလုပ္ေနၿပီး အိပ္မက္ထဲမွာ ငါးက အသာျပာ ေပးမယ္၊ ျပန္လြတ္ပါလို႔ ေျပာလို႔ ျပန္လြတ္ ေပးသတဲ့။ အခုထိ ဘာအသာျပာမွ မရဘူး။ ငါးကေတာင္ လိမ္သြားတာ ''
'' အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အသာျပာ ေမွ်ာ္လင့္လို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲကို လြတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္လာလို႔ပါ ''
ထိုသို႔ ေျပာရင္းဆိုရင္း ကိုစံျမတစ္ေယာက္ ကြန္လြန္အနိစၥ ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ ၄င္းကြယ္လြန္ၿပီ အၾကာမီတြင္ ဖိုးထူး၏ မိန္းမ မသိန္းျမင့္တြင္ ကိုယ္ဝန္႐ွိခဲ့သည္။ ထိုကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခါနီးတြင္ ကြယ္လြန္သြားသည့္ ကိုျမစံ မွာ ၄င္းတို႔ထံသို႔ေရာက္လာၿပီး ၄င္းတို႔ႏွင့္ တစ္သက္လံုး အတူေနပါမည္ဟု အိပ္မက္မက္ခဲ့ပါသည္။
မသိန္းျမင့္ ေမြးဖြားလာေသာအခါ ထိုကေလးမွာ ကိုျမစံႏွင့္ တစ္႐ုပ္တည္း ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ အဘိုး ဦးျမစံ ဝင္စားတာဟူ၍ ေျပာစမွတ္ တြင္ခဲ့ပါသည္။
ယခုအခါတြင္ ဦးျမစံ၊ မယ္လွသည္လည္းေကာင္း၊ ဖိုးထူးႏွင့္ မသိန္းျမင့္သည္လည္း ကြယ္လြန္သြားၾကၿပီ ျဖစ္၍ ဖိုးေမာင္တို႔ လင္မယား ႏွင့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ခဲ့ပါသည္။ ၄င္းတို႔မိသားစုမွာလည္း အဘိုး အဘြား လက္ထက္ကတည္းက လက္ငုုပ္လက္ရင္းျဖစ္ေသာ ေရလုပ္သား ဂါးသမားဘဝျဖင့္ ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ရင္း ထိုတဲကေလးတြင္ ယခုထက္တိုင္ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။
ထိုအေၾကာင္းအရာ စံုလင္စြာကို ဧည့္သည့္ အဘိုးအိုးအား ဖိုးေမာင္က ေျပာျပပါသည္။ ထိုအခါ အဘိုးအိုမွာ-
''တစ္ခါတစ္ေလမွာ အိပ္မက္ဆိုတာကလည္း အဆန္းသားပဲ။ အဘိုးတို႔ရဲ႕ ဘိုးဘြားမ်ားက ေျပာဖူးတယ္။ လူသားေတြကို နတ္ေကာင္းေတြက တစ္စံုတစ္ခု ေျပာခ်င္ရင္ အိပ္မက္ထဲမွာ ေျပာၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ငါးေပါက္ကို လြတ္ခိုင္းတာ ေနမွာ။ ေစတနာဟာ တစ္ေန႔မွာအက်ိဳးေပးတယ္။ ဒီဘဝ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေနာင္ဘဝ မွာ အက်ိဳးခံစား ရမွာပဲ။ ''
'' ဟုတ္ပါတယ္ အဘိုးရယ္၊ အဘိုး ဦးျမစံဟာ ဝမ္းစာအရသာ ငါးလုပ္ငန္း လုပ္ေပမယ့္ ငါးေပါက္အေပၚမွာ ေစတနာနဲ႔ လႊတ္လိုက္တာပါ''
'' ေစတနာမွန္ရင္ ကံေကာင္းမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ေျမးကို တစ္ခု သတိေပးရဦးမယ္။ ဘယ္အရာမဆို မသိရင္ ေမးပါ။ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးပါ ''
ထိုသို႔ ႏွစ္ဦးသား စကားထိုင္ေျပာရင္း ညဥ့္သန္းေခါင္ေက်ာ္ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ ဖိုးေမာင္သည္ အဘိုးအို ေျပာသည့္ စကားမွာ မည့္သည့္အဓိပၸါယ္ျဖင့့္ ေျပာမွန္း မသိေခ်။
'' အဘိုး ညဥ့္နက္ၿပီ အိပ္ေတာ့ေနာ္ ''
ဖိုးေမာင္သည္ အိပ္ရာခင္းေပးၿပီ အဘိုးၾကီးအား အိပ္ခိုင္းလိုက္ သည္။ ဤတြင္ အဘိုးၾကီးမွာ-
'' ငါေျမးရယ္ အဘိုးရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ။ အရမ္း အန္ခ်င္တာပဲ ''
'' အဘိုး ခုနက ထမင္းစားတာ မ်ားသြားလို႔လားမွ မသိတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ႏွပ္ေပးမယ္ေလ ''
ဖိုးေမာင္လည္း ေျပာေျပာဆိုဆို အဘိုး၏ ေက်ာကုန္းကို ႏွပ္ေပး သည္။ ဤသို႔ ႏွပ္ေပးရာ အဘိုး၏ ေက်ာကုန္းမွာ အလြန္ပင္ ေပ်ာ့စီစီျဖစ္ေန သည္။ ဖိုးေမာင္၏ စိတ္ထဲတြင္ အသက္ အလြန္ၾကီးရင့္သျဖင့္ အသားမ်ား ႐ံူ႕တြကာ ေပ်ာ့စီစီ ျဖစ္ေနသည္ဟု ထင္မီပါသည္။
ထိုသို႔ ေက်ာကုန္းကို ႏွပ္ေပးသည့္အတြက္ အဘိုးမွာ ေစာေစာက စားထားေသာ အစာမ်ား အန္ထြက္သြားပါသည္။
'' ေဝါ့ ေဝါ့ .... ''
ဖိုးေမာင္တို႔ တဲတြင္ အန္ဖတ္မ်ား ျပန္႔ၾကဲေနပါသည္။ အဘိုးအို မွာ အန္လိုက္သျဖင့္ အေတာ္ ေမာပန္းသြားၿပီး -
'' အားနာလိုက္တာ ငါ့ေျမးရယ္၊ ငါ့ေျမးကို ဒုကၡေပးသလို ျဖစ္ေနျပီ ''
ရပါတယ္ အဘိုးရယ္၊ ေနမေကာင္း ျဖစ္တာပဲ ဘယ္တက္ႏိုင္ပါ့ မလဲ ''
ေျပာေျပာဆိုဆို အဘိုးၾကီးအား ႏွပ္ေပးသျဖင့္ မၾကာမီ အဘိုးအို ၾကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့သည္။ အဘိုးၾကီး အန္ထားသည့္ အန္ဖတ္မ်ားကို ေရျဖင့္ ေလာင္းခ်လိုက္ရာ ၾကမ္းေပါက္ထဲမွ ေအာက္သို႔က်သြားပါသည္။ ထိုသို႔ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ၿပီးေနာက္ ၄င္းလည္း အလြန္အိပ္ခ်င္သည့္အတြက္ တစ္ခဏခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းသို႔ ေရာက္႐ွိခဲ့ပါသည္။
နံနက္လင္းေသာ္ အိပ္ရာမွႏိုးလာခဲ့ပါသည္။ ဧည့္သည့္ အဘိုးအို ကို သတိရ၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဧည့္သည့္အဘိုးအိုကို မေတြ႕ရေတာ့ေပ။ ထိုအဘိုးၾကီးသည္ ဤေနရာတစ္ဝိုက္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္သြားသည့္ အထင္ႏွင့္ ၄င္း၏ မိန္းမျဖစ္သူ မႏွင္းေအးကို ေမးလိုက္ပါသည္။
'' မႏွင္းေရ ညကလာတဲ့ ဧည့္သည့္အဘိုးၾကီး ဘယ္သြား ေနသတံုး ''
'' မသိဘူးေလ၊ မနက္မိုုးလင္းလို႔ အဘိုးၾကီး အိပ္ရာ သြားၾကည့္ ေတာ့ အဘိုးၾကီး မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္က ထသြားလဲ မသိဘူး ''
'' အဲဒီအဘိုးက ညက အေတာ္ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတာ ဘယ္မ်ားသြားလဲ မသိပါဘူး ''
'' ဟုတ္ပါ့ေတာ္၊ ဘယ္ကလာလို႔ ဘယ္သြားမွန္း မသိ၊ ဘယ္ျပန္ သြားလို႔ ျပန္လည္းမသိ ''
'' ေအးေလ၊ အဘိုးၾကီး ဘယ္အခ်ိန္ကမ်ား ထသြားပါလိမ့္ ''
ထိုသို႔ ႏွစ္ဦးသားေျပာကာ လတာျပင္တစ္ေလွ်ာက္ ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္ၿပီး ျပန္လာစဥ္ တဲေအာက္တြင္ အလြန္ၾကီးမားေသာ အပံုၾကီးတစ္ပံုကို ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ မႏွင္းေအးမွ -
'' ကိုဖိုးေမာင္၊ တဲေအာက္မွာ ဘာအပံုၾကီးလဲ မသိဘူး ''
'' ေအးဟ၊ ဘာၾကီးလဲ မသိဘူး။ ေနဦး တုတ္နဲ႔ ထိုးၾကည့္ဦးမွ ''
ဖိုးေမာင္မွာ တုတ္ျဖင့္ ထိုးေကာ္ၾကည့္ရာ 0x150ွီစို႔စို႔ ေပ်ာ့အိအိၾကီး ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုအရာဝတၳဳမ်ိဳးကို တစ္ခါဖူးမွ် မျမင္ဘူးေပ။ ထိုအရာ ဝတၳဳမ်ားမွာ မည့္သည့္အရာ ျဖစ္မည္နည္းဟု ေစ့ေစ့ေတြးေသာ္လည္း ေရးေရး မွ် မေပၚေပ။
ထိုသို႔ ေတြးရင္း ညက ေရာက္လာသည့္ ဧည့္သည္အဘိုးအို၏ စကားကို အမွတ္ရမီပါသည္။
'' ေစတနာ မွန္ရင္ ကံေကာင္းမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ေျမးကို တစ္ခု သတိေပးရဦးမယ္။ ဘယ္အရာမဆို မသိရင္ ေမးပါ။ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးပါ''
ထိုစကားကို သတိရသြားသည့္အတြက္ ဖိုးေမာင္သည္ ၄င္းအပံု ၾကီးထဲမွ ေပ်ာ့အိအိ အနည္းငယ္ကို ဖဲ့ယူၿပီး ႐ြာထဲ႐ွိ ေ႐ွ႕မီေနာက္မီ အဘိုး ဦးဘေမာင္ဆီသို႔ သြားေရာက္ကာ ေမးျမန္းခဲ့ပါသည္။
'' အဘိုး ဦးဘေမာင္၊ ဒါ ဘာေတြလဲ၊ အဘိုး သိပါသလား ''
'' မွန္းစမ္း ''
အဘိုး ဦးဘေမာင္သည္ ဖိုးေမာင္ဆီမွ အရာဝတၳဳကို လွမ္းယူ ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ကာ နမ္း႐ွဴးအၾကည့့္ -
'' ဟ ဖိုးေမာင္ရ၊ မင္း ဒီပစၥည္းကို ဘယ္ကရသလဲ ''
'' ဘာျဖစ္လို႔လဲ အဘိုး ''
'' ဒါဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုးၾကီးမားတဲ့ ငါးၾကီးအန္ဖတ္ပဲ ''
'' ငါးၾကီးအန္ဖတ္ ဟုတ္လား ''
'' ဟုတ္သေပါ့ကြယ္ တစ္ပိႆကို သိန္းခ်ီၿပီး တန္တယ္။ ေျပာ စမ္းေျပာစမ္း ဘယ္ကရသလဲလို႔ ''
ဖိုးေမာင္မွာ ညက အျဖစ္အပ်က္ အလံုးစံုကို ေျပာျပရာ အဘိုး ဘေမာင္မွာ -
'' မင္းရဲ႕ တဲေအာက္မွာ အလြန္တန္ဖိုး႐ွိတဲ့ ငါးၾကီးအန္ဖတ္ေတြ ေရာက္ေနၿပီ။ အဲဒါကို သူမ်ားမေတြ႕မီ အရင္သြားသိမ္းေခ်။ ၿပီးရင္ ၿမိဳ႕တက္ ၿပီးေရာင္း ''
'' ဟုတ္ကဲ့၊ အဘိုး ဦးဘေမာင္ ေက်းဇူးပဲ အဘိုး ''
ထိုသို႔ ေျပာဆိုကာ ဖိုးေမာင္တစ္ေယာက္ တဲဆီသို႔ တစ္ခ်ိဳးတည္း ေျပးသြားခဲ့ပါသည္။
ထိို႔ေနာက္ တဲေအာက္႐ွိ ငါးၾကီးအန္ဖတ္မ်ားကို သိမ္းက်ံဳးယူကာ တဲအတြင္းသို႔ ပို႔ၿပီး သိမ္းထားလိုက္ပါသည္။ ငါးၾကီးအန္ဖတ္မွာ လူသားမ်ား အတြက္ အားေဆးမ်ားတြင္ အလြန္ အသံုးဝင္သည့္ အတြက္ လြန္စြာ အဖိုး တန္ပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ရန္ကုန္သို႔ တက္လာၿပီး ပရေဆးဆိုင္ၾကီးသို႔ သြား ေရာက္ ေရောစးာင္းခ်ရာ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရ႐ွိခဲ့ပါသည္။
ထိုသို႔ ရ႐ွိခဲ့သျဖင့္ ဖိုးေမာင္တစ္ေယာက္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သူေဌး ၾကီး ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ဖိုးေမာင္မွာ နဂိုကပင္ စိတ္ရင္းေကာင္းသူျဖစ္၍ ဤေငြမ်ားျဖင့္ ႐ြာလံုးကြ်တ္ ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီးမွ် အလွဴၾကီးအတန္ၾကီး ေပးခဲ့ပါသည္။
ငါးၾကီးအန္ဖတ္ကို အေၾကာင္းၿပဳ၍ ခ်မ္းသာသြားသည့္ အျဖစ္မွာ လူတစ္ေသာင္းတြင္ တစ္ေယာက္မွ် ျဖစ္ႏိုင္ခဲသည့္ ဆန္းၾကယ္ေသာ ျဖစ္ရပ္ တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ဖိုးေမာင္ႏွင့္ ပက္သက္၍ ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ား အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဝဖန္ေျပာဆို ေနၾကပါသည္။
'' ဖိုးေမာင္ဟာ ဧည့္သည္အဖိုးၾကီးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပဳ စုလို႔ နတ္ေကာင္းေစာင့္မတာ ျဖစ္တယ္ ''
'' ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဘိုး ဦးစံျမဟာ ငါးေပါက္ကို ပင္လယ္ထဲ ျပန္လႊတ္လိုက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ဒီငါးဟာ ၾကီးလာၿပီး သူ႔ကတိ အတိုင္း ဖိုးေမာင္ကို လာ႐ွာၿပီး အသာျပာလာေပးတာ ေနမွာ ''
'' ဒါဆို အဘိုးစံျမ လႊတ္လိုက္တဲ့ ငါးဟာ အဘိုးအို ဟန္ေဆာင္ လာတာမ်ားလား မသိဘူး။ ''
'' ဧည့္သည္အဘိုးၾကီး ေရာက္ခိုက္မွာ ငါးၾကီးက လတာျပင္မွာ လာအန္ၿပီး ေရတက္လာေတာ့ တဲေအာက္ေရာက္လာတာ ေနမွာ ''
ကုလားကြ်န္းထိပ္ ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ားလည္း ကိုယ္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ထင္ရာျမင္ရာကို ေျပာဆိုေနၾကပါသည္။
အမွန္မွာေတာ့ ပင္လယ္ျပင္၏ ထူးဆန္းေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ကြ်န္မတို႔လည္း ႏိႈက္ႏိႈက္ခြ်တ္ခြ်တ္ မသိႏိုင္သည္မွာ အမွန္ပင္။
ေတာေတာင္မ်ား၌လည္း ျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ိဳးစံု ႐ွိ၏။ လူသားႏွင့္ ေတာေတာင္မ်ားမွာ ျမင္ေတြ႕ရသျဖင့္ နီးစပ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ေရျပင္ က်ယ္ၾကီးထဲမွ အျဖစ္သနစ္မ်ားက လူသားတို႔ မေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေပ။ ေရထဲတြင္ လည္း လူသားမ်ား ၾကာ႐ွည္မေနႏိုင္သျဖင့္ ေရလႊာျပင္မွ ျဖစ္ရောစးပ္ဆန္းမ်ားကို ေတြ႕ၾကံဳရန္ မနီးစပ္ေခ်။
သို႔ေသာ္ ဖိုးေမာင္ႏွင့္ ငါးၾကီးအန္ဖတ္တို႕ ျဖစ္စဥ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း (၃ဝ) ေက်ာ္မွ အမွန္တကယ္ပင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။
ဧည့္သည္အဘိုးၾကီးႏွင့္ ငါးေပါက္တို႔ ျဖစ္ရပ္အား -
ကုလားထိပ္႐ြာ႐ွိ ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ားက -
အျဖစ္ ယေန႔တိုင္ မ႐ိုးႏိုင္ေအာင္ ေျပာဆိုေနၾကပါေတာ့ သတည္း။

Read More......

ဂမၺီရ - ေရငန္ပိုင္

ခြင့္ယူထားေသာရက္ၿဖစ္၍ အေတြ႔အၾကံဳရရန္သာဟန္တို႔ ငါးဖမ္း ေလွၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ပါခဲ့သည္။ ငါးသေလာက္ဖမ္းေသာ ေလွၿဖစ္သည္။ သိမ္ဇရပ္ေက်း႐ြာမွ စစ္ေတာင္းၿမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း စုန္ဆင္းၿပီး စစ္ေတာင္းၿမစ္ဝ႐ွိ ရန္ကုန္ေပါက္႐ြာ မီးၿပတိုက္ဘက္အထိ ငါးသေလာက္ပိုက္ ခ်ၾကသည္။ သာဟန္တို႔ေလွသည္ ေလွသမားသံုးဦး(ဧည္သည္ ကြ်န္ေတာ္ပါ ဆို လူငါးဦး) ပါေသာေလွၿဖစ္၍ အေတာ္ၾကီးသည္။ စားအိုးစားခြက္ အၿပည့္အစံု ေဆးဝါးအၿပည့္အစံု ပါသည္။ ပိုက္ဓားၿပမ်ားရန္ကိုု ဟန္႔တားခုခံ ရန္ ငွက္ၾကီးေတာင္ဓားလည္း ကိုယ္စီပါသည္။ စစ္ေတာင္းၿမစ္တြင္ ငါးသေလာက္တက္ပံုက ထူးဆန္းသည္ ေရထရက္ကိုလိုက္၍ စစ္ေတာင္းၿမိဳ႔ ေဟာင္းကိုလိုက္၍ ငါးရခ်ိန္၊မုပၸလင္၊စြပၸႏူး၊ေကာ့ထင္တို႔၌ အခ်ိန္ကာလကြဲၿပား သည္။ ဥပမာ စစ္ေတာင္းၿမိဳ႔ေဟာင္းႏွင့္ သိမ္ဇရပ္ေက်း႐ြာတို႔တြင္ မရမ္းသီး ကင္းခ်ိန္၌ ငါးသေလာက္အတက္ဆံုး ၿဖစ္သည္။ ငါးသေလာက္အမ်ားဆံုး ဖမ္းမိခ်ိန္မွာ စစ္ေတာင္းၿမိဳ႔ေဟာင္း႐ွိ က်ိဳကၠလြန္ပြန္းေစတီဘုရားပြဲ က်င္းပသည့္ တပို႔တြဲလတြင္ ၿဖစ္သည္။ ငါးသေလာက္မ်ား ဘုရားဖူးခ်ိန္ဟု ေဒသခံတို႔က ေၿပာစမွတ္ၿပဳၾကသည္။ ငါးသေလာက္ေလာကတြင္ စစ္ေတာင္း ငါးသေလာက္သည္ နာမည္ၾကီးသည္။ မယားဆံေတာက္၊ငါး ငါးသေလာက္ ဟု ဆို႐ိုးၿပဳၾကသည္။ စစ္ေတာင္းငါးသေလာက္သည္ ရန္ကုန္ငါးသေလာက္ လို အနံ႔မၿပင္း၊အဆီမမ်ား၊ကင္စား၍ ေကာင္းသည္။ ေပါင္းစား၍ ေကာင္း သည္။ တေပါင္လတြင္တက္ေသာ ဇတ္နီဟု ေခၚေသာ ငါးသေလာက္မွာမူ ရန္ကုန္ငါးသေလာက္လို အဆီမ်ားသည္။ အနံ႔ကေတာ့ မၿပင္း၊စား၍ အရသာ ႐ွိသည္။ စစ္ေတာင္းငါးသေလာက္ေပါင္းသည္ ေက်ာ္ၾကားေသာ ဟင္းမည္တ မ်ိဳး ၿဖစ္သည္။
သာဟန္က ငါးဖမ္းသက္ ဝါရင့္သလို စစ္ေတာင္းၿမစ္ ဗဟုသုတ စံုသည္။ စကားေၿပာေကာင္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္က သာဟန္တို႔ ငါးဖမ္းေလွတြင္ လိုက္ရင္း သိလိုသမွ်ကိုေမး၍ မွတ္သားရသည္။
''ေၿပာစမ္းပါဦး သာဟန္၊စစ္ေတာင္းၿမစ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး မင္းတို႔ေရ လုပ္သားေတြ ယံုၾကည္မႈကို''
သာဟန္က ေရေႏြးၾကမ္းတခြက္ကို ငွဲ႔ေသာက္ရင္း ေၿပာသည္။
''တို႔စစ္ေတာင္းၿမစ္မွာက ပိုင္ရာဆိုင္ရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ ကြ''
''ေၿပာစမ္းပါဦး သာဟန္''
စစ္ေတာင္းၿမစ္မွာ တံတားေၿခာက္ကုန္း ႐ွိတယ္။ အဲဒီမွာ စစ္ ေတာင္းၿမစ္ အေနာက္ဘက္ကမ္းက သံုးကုန္းက မင္းသိတဲ့အတိုင္းပဲ ေရထဲမွာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေသာင္းထြန္းေနၿပီး။ သံုးကုန္းကေတာ့ ေရထဲမွာေပါ့။ အဲဒီမွာ တံတားအေ႐ွ႔ဘက္တိုင္ေတြကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ အေနာက္ဘက္တံ တားတိုင္ေတြကို ေ႐ွာက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ခ်င္း မတူဘူး။ တံတားအေနာက္ ဘက္ကမ္းမွာ ဘဲဥနဲ႔ တင္ေၿမွာက္ပသရတယ္။ တံတားအေ႐ွ႔ဘက္ျခမ္းက တံ တားတိုင္ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကိုေတာ့ အရက္နဲ႔ တင္ေျမွာက္ပသ ရတယ္။ အေနာက္ဘက္ကမ္းက တံတားတိုင္ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္က ကုလားလို႔ ေျပာၾကတယ္။ စစ္ေတာင္းတံတားၾကီးေဆာက္စဥ္က က်ေသၿပီး အေစာင့္ျဖစ္ေနတာလို႔ ေျပာတယ္။ စစ္ေတာင္းတံတား အေ႐ွ႔ဘက္တံတားတိုင္ ကေန စစ္ေတာင္းၿမိဳ႔ေဟာင္း ေအာက္ဘက္အထိ ေစာင့္ေ႐ွာက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္က ေတာ့ ျမင့္စိုးတဲ့ကြ၊သူက စစ္ေတာင္းတံတားေအာက္မွာ ပိုက္ကြန္ျငိတာကို ဆင္းေဖာ္ျပီး ေရနစ္ေသတာ။ စစ္ေတာင္းျမစ္ဝဘက္မွာ ေ႐ွာက္တဲ့ ပုုဂၢိဳလ္က ေစာရန္ႏိုင္တဲ့။ သူက လက္ေဝွ႔သမား၊ေလွေမွာက္ျပီး ေသတာ။ ေစာ ရန္ႏိုင္ကို ငါးသေလာက္မီးကင္ၿပီး အရက္နဲ႔ ပသရတယ္။ ငါးအရနည္းလို႔ ငါးသေလာက္မီးကင္ျပီး ေစာရန္ႏိုင္ကို ပသလိုက္ရင္ ငါးကေတာ့ေဖြးခနဲ႔။ ေဖြးခနဲ႔ပဲေမာင္။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕အခ်ဳပ္က ဦးထြန္လြင္တဲ့။ ဦးထြန္လြင္က ခ႐ြဲလက္ပံသားလို႔ ဆိုတယ္။ ဦးထြန္လြင္လူဘဝမွာ ေရနစ္ေသေတာ့ ေလွေတြ နဲ႔ စစ္ေတာင္းျမစ္ထဲမွာ ပိုက္ဝိုင္းၿပီးအေလာင္ကို ႐ွာတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးထြန္လြင္အေလာင္ဟာ စစ္ေတာင္းျမစ္လယ္မွာ ဘြားခနဲ႔မတ္တပ္ၾကီး ေပၚလာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေရထဲျပန္ၿမဳပ္သြားတယ္။ အေလာင္ကိုဆယ္လို႔ မရဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ဦးထြန္လြင္ကို တို႕ေရ လုပ္သားေတြ ပူေဇာ္ပသၾကတာ၊နတ္ပင့္သည္ေတြရဲ႕ ေျပာစကားအရဆိုရင္ စစ္ေတာင္းျမစ္မွာ ေရငန္ပိုင္ဦး႐ွင္ၾကီးၿပီးရင္ ပါဝါအ႐ွိဆံုးပဲ။ မင္တို႔ အဘိုးဆို ၿပီး ပသတဲ့ပုဂၢိဳလ္က ဦးထြန္လြင္ကိုပဲလား၊မအူပင္ဘက္မွာေတာ့ အဘိုးနတ္ ဟာ မြန္ဘုရင္ သု႐ွင္တကာ႐ြတ္ပိလို႔ေခၚတယ္ တို႔စစ္ေတာင္းျမစ္က အဘိုးက ေတာ့ ဦး႐ွင္ၾကီးနဲ႕ သူလက္ေထာက္ ဦးထြန္လြင္ပဲ။
' အဘိုးကို မင္းတို႔ဘယ္လိုပသၾကသလဲ'
' အရက္နဲ႕ပဲ ပသတယ္၊အရောစးက္တစ္ခြက္တင္ၿပီး အဘိုးခင္ဗ်ာ၊ အဘိုးမလိုအပ္တဲ့ ငါးအိုနာက်ိဳးကန္းေလးမ်ား သားတိုကိုေပးသနာပါလို႔ ေျပာ ရတယ္ '
' ဟ...ဟ၊ဘာျဖစ္လို႔ အိုနာက်ိဳးကန္းေတာင္ရတာလဲ၊ ေတာင္း မယ့္ေတာင္းရင္ ေဝလငါးလိုအေကာင္ၾကီးေတြေတာင္းေပါ့၊ '
' ဖြဖြ အဘိုးခင္ဗ်ာ၊အမိုက္မဲကို ခြင့္လြတ္ပါ။ ေဟ့ေကာင္မဟုတ္ မဟတ္ေတြ မေျပာနဲ႕ '
သာဟန္က အဘိုးကိုေတာင္းပန္စကားေျပာရင္း ကြ်န္ေတာ္ကို လွမ္းဟန္႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။
' ဘာျဖစ္လို႕လဲ သာဟန္၊ '
' မင္းေျပာသလို ေျပာလို႕ ငါသူငယ္ခ်င္း စိုးေမာင္တို႕ေလွ အၾကီး အက်ယ္ျပသနာ တက္ခဲ့ဘူးတယ္ '
' ေျပာပါအံုးသာဟန္၊ '
' စိုးေမာင္တို႕ေလွ ငါးဖမ္းထြက္ေတာ့ ေလွထဲမွာမင္းလိုပဲ ေလ့လာခ်င္လို႕ လိုက္လာတဲ့၊ စစ္ေတာင္းစကၠဴစက္က အရာ႐ွိငယ္တေယာက္ လိုက္လာတယ္၊ သူက ေခတ္ပညာတက္ဆိုေတာ့ ေရလုပ္ေတြယံုၾကည္စြဲလမ္း မႈေတြကို လက္မခံဘူးေပါ့ကြာ၊ စိုးေမာင္က အဘိုးကိုအရက္တင္ေျမာက္ၿပီး အဘိုးခင္ဗ်ာ အဘိုးမလိုအပ္ အိုးနာက်ိဳးကမ္းမ်ား သားတို႕အတြက္ေပးသနား ပါလို႕ ေတာင္းေတာ့၊ အဲဒီ အရာ႐ွိေပါက္စကလည္း အရက္တစ္ခြက္နဲ႕ အဘိုး ကိုပသၿပီး အဘိုးခင္ဗ်ာ၊ သားကိုေတာ့ အိုးနာက်ိဳးကန္းငါး မေပးပါနဲ႕၊ သံုး တန္ေလာက္ေလးတဲ့ ငါးၾကီးၾကီးတေကာင္ေလာက္ ေပးပါလို႕ ေတာင္သတဲ့။ အခ်ိန္က ည႐ွစ္နာရီေလာက္႐ွိၿပီ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါးၾကီးတေကာင္ ေပၚလာ တာ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္႐ွိသတဲ့၊ မ်က္လံုးေတြက ထမင္းစားပန္းကန္း ျပားေလာက္ ႐ွိတယ္။ အေရာင္ကလည္း နီနီရဲၿပီးေတာက္ပေနတယ္လို႕ ဆိုတယ္။ စိုးေမာင္တို႕လည္း လန္ ့ၿဖန္ ့ၿပီး ၊ '' အဘိုးခင္ဗ်ာ အမိုက္အမဲေတြ ကို ေဗြမယူပါနဲ ့လို ့ေတာင္းပန္ၿပီး ေလွကို ေလွာ္ေၿပးလာရတယ္။ ငါးဆို တစ္ေကာင္မွ မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အရာရောစးွိလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ငါးဖမ္းမလိုက္ရဲေတာ့ ဘူး။
အမွန္ဝန္ခံရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ သာဟန္ေျပာစကားၾကားလိုက္ ၌ အလြန္ထိတ္လန္႕သြားမိသည္။ ညကလည္း ကိုးနာရီေက်ာ္ၿပီး ေနရာေက်ာက္ကလပ္႐ြာ တည္တည္ေလာက္မွာ၊ ေက်ာက္ကလပ္႐ြာတြင္စံပယ္ သည့္ ေဖာင္ေတာ္ဦး႐ုပ္ပြားေတာ္ကို မွန္းဆ၍ ႐ွစ္ခိုးသည္။ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္း႐ွင္းေစရန္ ဆုေတာင္းသည္။ နေမာေတဂါထာကို ထပ္သလဲလဲ႐ြတ္ပြား သည္၊ သာဟန္တို႕ေလွက ငါးသေလာက္သံုးပိသာေလာက္ပဲ ရေသးသျဖင့္၊ ဘယ္လိုမဆို ေကာ့ေသးေလာက္အထိ စုန္ဆင္းဦးမည္ထင္သည္။ ငါးအရ လိုက္လွ်င္ မိုးလင္းသြားႏိုင္သည္။ သာဟန္ေျပာခဲ့ေသာ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ငါးၾကီးက စိတ္ကိုေျခာက္လွန္႕ေနသည္။ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္အျဖစ္ နေမာေတဂါထာကို ႐ြတ္ဆိုရင္း ျမစ္0x150ွာပိုင္း႐ွိ စစ္ေတာင္းတံတားၾကီးဘက္သို႔ ေငးေမာၾကည့္လိုက္သည္။ ေမွာင္ပ်ပ်တြင္ စစ္ေတာင္းျမစ္ေရအတြင္း ေတြရ ေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့ရင္ထဲ ဒိန္းခနဲ႕ ျမည္းသည္။ ပါးစပ္မွလည္း လန္႔ဖ်ပ္ေအာ္မိသည္။
'' သာ သာဟန္၊ တို႔ေလွေနာက္ကို ငါးၾကီးတစ္ေကာင္လိုက္လာ တယ္၊ ''
'' ဟင္ ဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ ''
သာဟန္ႏွင့္က်န္လူမ်ားပါ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္သြားသည္၊ ဓား ဆြဲသူဆြဲ ျဖစ္ကုန္သည္။ သာဟန္ကေျပာသည္
'' လွညြန္ ေလွကို ထိန္းထားေပးစမ္း၊ ငါ့ကိုလက္ႏွိပ္ဓားမီး ''
သာဟန္က ငါးေတာင့္ထိုးလက္ႏွပ္ဓာတ္မီးကိုယူၿပီး ေလွေနာက္မွ လိုက္လာေသာငါးၾကီးကို ထိုးၾကည့္သည္။
'' ကပ္လာရင္ေတာ့ မထူဘူး လွ0x150ြန္မွိန္းနဲ႔ပစ္ထိုုးကြာ ''
လွ0x150ြန္က ေအာင္တင့္ကို ေလွထိန္းခိုင္းသည္။ သူက မွိန္းကို အသင့္ကိုင္သည္။ စိုရင္က ငွက္ၾကီးေတာင္ဓားကို ကိုင္ထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းကိုမသိ။ သာဟန္တို႔ လႈပ္႐ွားပံုကို ရင္တထိပ္ထိပ္ျဖင့္ ၾကည့္ေနရသည္။ သာဟန္က လက္ႏွပ္ဓာတ္မီးကိုဆက္တိုက္ ထိုးထားသည္။
'' လာပံုက ျငမ္ေနတယ္ လွ0x150ြန္၊ ငါးမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ေရစီးအတိုင္ ေမ်ာလာတာ ''
'' ဘာျဖစ္မလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါဦး ''
'' ငါးၾကီးမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္၊ ေအာင္တင့္ ေလွလည္ ကြာ၊ အဲဒီ ေမ်ာလာတဲ့ပစၥည္းေနရာကိုေလွာ္ ''
ေအာင္တင့္က ေလွကိုလည့္ၿပီးေလွာ္သည္၊ သာဟန္က ဓာတ္မီး ထိုးထားဆဲ၊ လွ0x150ြန္က မွိန္းကိုအသင့္ကိုင္ထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ တို႔လႈပ္႐ွားပံုကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ေနသည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့တဒိန္းဒိန္း သာဟန္ အသံထြက္လာသည္။
'' ဟ... ေကာ္တာပဲ၊ သစ္တံုးၾကီးကြ၊ လွ0x150ြန္ မွိန္းကိုၾကိဳးခ်ည္း ၿပီး သစ္လံုးမွာ မွိန္းခိုင္ေအာင္ထိုး ''
လွ0x150ြန္ကမွိန္း႐ိုးတြင္ ၾကိဳးခ်ည္သည္။ ထို႔ေနာက္ သစ္လံုးေနာက္ ျဖားကို မွိန္းျဖင့္ အားကုန္ေဆာင္ထိုးသည္။ ေအာင္တင့္ကေလွကို ျပန္လွည့္ျပီး သစ္တံုးေနာက္ေလွကို ေမွ်ာလိုက္သြားသည္။ လွ0x150ြန္က ေျပာသည္။
'' ေရထဲဆင္းၿပီး သစ္လံုးမွာ ၾကိဳးခ်ည္မလား ''
'' မလုပ္နဲ႔လွ0x150ြန္ မွိန္းခ်က္ခိုင္ရင္ၿပီးတာပဲ၊ ညဆိုေတာ့ သစ္လံုး မွာ ေၿမြ႐ွိမ႐ွိ မသိႏိုင္ဘူး၊ ေရေျမာသစ္မွာ ေၿမြပါတက္တယ္။ ''
သာဟန္က အေျမာ္အျမင္ၾကီးစြာေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ရင္လည္း
ၿငိမ္ေအးသြားသည္။
'' ကဲ ေအာင္တင့္ ေလွျပန္လွည့္ကြာ၊ သစ္လံုးဆြဲၿပီးျပန္မယ္၊ သည္ညငါးဖမ္းဖို႔ မလိုေတာ့ဘူး။ ကြ်န္တံုးဆိုရင္ေတာ့ သစ္ေတာဌာနကိုအပ္ ၿပီး ပိုက္ဆံေတာင္းမယ္။ တျခားသစ္သားဆိုရင္ေတာ့ တို႔အတြက္ေပါ့ ''
ေလွကိုျပန္လွည့္ၿပီး သစ္တံုးကိုဆြဲလာခဲ့သည္၊သိမ္ဇရပ္ဆိပ္ကမ္း ေရာက္ေတာ့ ညဆယ္နာရောစးီခြဲေက်ာ္ၿပီး မနက္မိုးလင္း၍ၾကည့္ေတာ့ သံုုးတန္ခန္႔ ေလးသည့္ သစ္ကတိုး တံုးၾကီး ျဖစ္ေနသည္။အ႐ိုင္တံုးေရာင္းေစ်းပင္ႏွစ္သိန္း ခြဲေလာက္ရသည္။ သာဟန္ကေျပာသည္ အဘိုးကစိတ္ခ်ရတယ္၊ ငါမေပးႏိုင္ ရင္ေတာ့ သစ္တံုးေတာ့ေပးေသးတယ္ ။


ေညာင္ခါးရွည္ မွိဳင္းေဝ

Read More......